Od czego by tu...
Sobota - dzień wolny, można się wyspać, nic nie robić, wyjechać w góry, wsiąść na rower, pójść na wieczorne spotkanie ze znajomymi... Ech, od 4 miesięcy praktycznie tego nie używam. Od czasu paskudnej torbieli włosowatej, która pozbawiła mnie wszystkiego, co dobre, od czasu, kiedy to pięknego czerwcowego dnia, przestałam siedzieć z niewiadomych ( jak się wtedy wydawało) powodów, od czasu, kiedy na oddziale ratunkowym przeżywałam najgorszy ( jak się wtedy wydawało) moment w swoim życiu, związany z nacinaniem powstałego ropnia, od czasu, kiedy po nacięciu rana się nie zagoiła, i wylądowałam w szpitalu, gdzie podczas zabiegu operacyjnego usunęli mi powstałą torbiel, od czasu, kiedy po pierwszej operacji rany nie chciały się goić, i codzienne wizyty w poradni przyprawiały mnie o mdłości, od czasu, kiedy po raz drugi musiałam położyć się w szpitalu, bo dostałam stanu zapalnego okolicy krzyżowej, i nawrotu torbieli, od czasu, kiedy musiałam położyć się po raz trzeci, bo naciek ropny powstały wyniku powikłań poszedł na plecy, i przestałam chodzić prosto - skończyło się moje aktywne życie, skończyło się chodzenie po górach, skończyła się jazda na rowerze, skończyło się wychodzenie z domu. Tęsknię za tym cholernie! Niech ktoś ode mnie weźmie te powikłania.
Do dnia dzisiejszego stan nie uległ aż takiej poprawie, jaką bym chciała mieć, czyli być zdrową, nadal muszę chodzić na zmiany opatrunków, nadal jest naciek, nadal jest wyciek treści ropnej, i w sumie niewiele się zmieniło od poprzednich operacji, jak to powiedział lekarz: ręce opadają! Mnie opadły poniżej poziomu morza już dawno temu, i w związku z tym, nie za bardzo mam siłę, aby z tym walczyć. Chlip!
Update:
Wyjdę z tego dołka. Muszę wyjść. Muszę zmienić swoje myślenie, może w ogóle nie myśleć?
Najważniejsze dla mnie jest to, że mam z kim o tym porozmawiać, i tej osobie bardzo dziękuję, i obiecuję poprawę, i więcej grzeszyć nie będę... chyba. Amen !
