Jakoś się chyba wypaliłam, w sensie pisania tutaj. Mam coś takiego, jak Kala. Siedzę, i myślę, a jakoś nic ciekawego nie przychodzi mi do głowy. Totalna pustka. O świętach pisać nie będę, bo praktycznie wszędzie jest tego pełno, a i ja nie mam, o czym opowiadać, bo jak wspomniałam wcześniej, nie lubię świąt. Zdawałoby się, że ja taka wygadana, a tu nie…, miewam też swoje, „ciche” dni, w których to staję się osobą bardziej milczącą, zatracam się, i wtedy uszy zaczynają wieść głównym prym. Czasami lubię taki stan, chociaż zapewne nie dla wszystkich jest on korzystny. Każdy wolałby mnie gadającą, bo zawsze byłam gadułą, i pamiętam, że w szkole z tego powodu miałam wieczne problemy. Teraz, tak nie mam, nie wiem, co mnie zmieniło, ale zmieniło. Czasami wcale nie trzeba mówić, żeby zostać wysłuchanym, nie trzeba krzyczeć na prawo i lewo, że się istnieje, tylko istnieć. I ja tak istnieję sobie w moim małym pokoiku. Ten mój dzisiejszy stan, można zwalić na chorobę, wypijam, Coldrex, który mnie później zaczyna poniewierać, i właściwie teraz nie wiem, czy ten mój charakter wpisu zawdzięczam sobie, czy też jemu. W każdym razie, wpis nijaki, wykrzesany z najbardziej zakurzonych zakątków mojego mózgu. Nie „zniesłabym”, załamania Wolfika, któremu radość sprawia, czytanie mnie, dlatego tu dzisiaj jestem…, chociaż za jakość nie odpowiadam. Przepraszam, i obiecuję, że następnym razem będzie lepiej (dwa paluszki podniesione do góry).

Jutro czeka mnie posiedzenie rodzinne, już jestem na nich wszystkich z tego powodu obrażona, bo rozwalą mi mój cały plan dnia, czyli rozmowy Skypowe:)To będzie długie popołudnie. Ech. Mało rodzinna jestem, ale po prostu nie lubię sztuczności, i w ogóle. Zawsze się od nich różniłam, i zawsze z tego powodu byłam ta gorsza. Nie przejmuję się tym jednak, bo i tak się nie zmienię.

Stare Dobre Małżeństwo jest dla mnie lekiem, daje mi ukojenie, spokój, i zamyślenie, które tak czasami lubię.

Wolfiku, posłuchaj, coś Ci to przypomina? :)