Nie ma to, jak zasiąść do wpisu, próbować myśleć, a później, nie spłodzić nic szczególnego. Spłodzenie,wiem, słowo kojarzące się w sposób różny. W tym wypadku jednak dotyczy tylko tworzenia wpisu, naprawdę. Taki twórczy, wylatujący spod palców, taki mój, taki jedyny w swoim rodzaju...,taki o niczym... Skromność ma nie zna granic, wiem;)

Dzień mój, zaczął się dzisiaj wcześnie, a to za sprawą prywatnej zegarynki zwanej Wolfikiem. Otworzenie patrzałek, nastąpiło o 8? Hym, nie pamiętam nawet dokładnie:) Powodem wstania, była zbliżająca się Amelka, która, jeżeli wpadnie do mnie wcześniej, uniemożliwia mi wykonanie podstawowych czynności, takich jak kąpanie,ubieranie, czy też zmiana opatrunku. Ja nie chcę, aby mała miała kontakt z bakteriami, toteż nie wpuszczam jej do łazienki, często kończy się to wielkim buntem, i odwróceniem w geście focha jej "głowy do przodu". Dzisiaj jednak zdążyłam. Amelka powitała mnie po 9, ale jak ją zobaczyłam... Jednak prawdą jest, że tatusiowie nie potrafią uczesać swoich dzieci, Maludek wyglądał dzisiaj strasznie. Rozczapierzone kudełki, związane w kitkę, jednym słowem, masakra..., można dodać artystyczna...:)Kto widział, ten wie, a ja żałuję, że nie zrobiłam zdjęcia:) Później były zabawy, i wizyta w sklepie, gdzie Amelka wiodła prym, w uzupełnianiu koszyka, kto płacił? Ciocia, jej tylko dać pieniądze;)

A teraz, jest już noc... i trwają przyjemne konwersacje, a jutro będzie dzień, i znowu buzia od samego rana będzie mi się uśmiechać. Wolfik sprawcą:*

Tymczasem, muszę uciekać, słuchaweczki mnie wzywają, coby mi rozmówcy nie posnęli;)