No i się pochorowałam. Dopadły mnie jakieś wirusy, które dają o sobie znać w postaci kaszlu. Gorączka też występuje. Jak się w związku z tym czuję, chyba nie muszę mówić. Pogoda też pewnie zrobiła swoje, chociaż wydaje mi się, że głównym sprawcą mojego stanu jest Amelia, ile razy kichała i prychała na ciocię, nawet nie zliczę. Ona wyzdrowiała, a ja poszłam w drugą stronę. Właściwie, to nic mnie nie zdziwi. Kto by pomyślał, że organizm może być tak bardzo słaby, że nie będzie mógł sobie poradzić z żadnym paprochem, który będzie chciał go odwiedzić…, ech;( No nic, lekarstwa w aptece wykupione, może za ich pomocą w jakiś sposób to zwalczę. Jeżeli nie, wybiorę się do lekarza, i pewnie znowu dostanę kolejny antybiotyk. Rozpadnie mi się w końcu ten żołądek. Ileż można tego łykać. Każde zażycie specyfiku niesie za sobą jakieś konsekwencje, a mnie coraz częściej, boli brzuch. Zobaczymy.

Pogoda też nie za ciekawa na to, aby się idealnie czuć, kumuluje wszystko, co złe, i odbija się to na człowieku. Właściwie, to nawet nie pamiętam ciepłych świąt. Zresztą, jakoś mi to obojętne, bo i tak świąt nie lubię, więc czy deszcz, czy słońce, to mnie to gila? Tak, gila. Nigdy nie miałam sentymentu do świąt. Męczy mnie to za bardzo. Sztuczność wszędzie.

Dobrze, że Wolfik umila mi czas swoją osobą, bez niego, to bym już całkowicie uschła - dosłownie;)

Dzisiaj mija 5 lat, jak umarł Jan Paweł II, wracają mi wspomnienia, kiedy tak bardzo prosiłam Pana Boga, żeby nie pozwolił mu cierpieć, ale, żeby też mi go nie zabierał. Był ze mną całe moje życie, był wzorem do naśladowania, był samą dobrocią, miłością, sensem, i wiarą w lepsze jutro. Ja, nie potrafiłam sobie wyobrazić, że to życie może się toczyć dalej po jego śmierci… Tego dnia, tej nocy poszłam do kościoła…, o 21:37, zabiły dzwony, a mnie zabolało serce… Wiedziałam, że zakończyłam pewien etap, i już nic nie będzie takie samo. Taki jest koniec każdego człowieka, ale myślałam, że on będzie zawsze… W dniu dzisiejszym odżyły wspomnienia…, 5 lat…, to już 5 lat…

W głowie siedzi mi jedno wezwanie Jana Pawła II, takie życiowe pouczenie, jakże ważne dla mnie samej…
"Każdy z Was, młodzi Przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje Westerplatte, jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić, jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć, jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić, nie można zdezerterować. Wreszcie, jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić, tak jak to Westerplatte. Utrzymać i obronić, w sobie i wokół siebie, obronić dla siebie i dla innych".
Co jest moim Westerplatte?

Dzisiaj nie może być innego filmiku…