Przemyślałam sobie to, i owo. Zebrałam wszystkie za, i wszystkie przeciw. Rozpatrzyłam pod każdym względem, czy to pozytywnym, czy negatywnym, i postanowiłam: blog wraca do poprzedniego stanu, czyli każdy wędrowiec, będzie mógł tu zacumować swój okręt, jeżeli tylko będzie miał na to ochotę. Jak widać, postanowień długo nie utrzymuję w ryzach, ale w tym wypadku wydaje mi się, że ten mój prywatny świat, i tak pozostanie moim światem, bez względu na to, czy hasło miał będzie, czy też nie. Reszta mnie nie interesuje. Poza tym, mogłabym pokrzywdzić osoby, które nie posiadają kont google, a czytać by mnie nadal chciały. W przypadku bloggera nie ma takiej możliwości, - niestety. Nie chcę nikogo zmuszać, do zakładania konta. Osoby wiernie trwające przy mnie, czyli Wy, nadal pozostaniecie elitą, taką, której ufam, i której odwiedziny sprawiają mi wielką przyjemność.

Święta, i po świętach. Pogodę szlag trafił, a tym samym moje samopoczucie się jakoś zepsuło. Dziwny stan, udzielający się na prawo i lewo. Jedno, pociąga drugie. Te same objawy. Ech. Nie chcę tak, nie lubię, nie toleruję, chcę wygnać…, ale ono sobie nie chce pójść, i jak ja mam je zmusić? Kopnąć, nie kopnę, bo sobie jeszcze większą krzywdę zrobię, niż obecnie mam na ciele. Poza tym, jak kopnąć samą siebie w dupę? To byłby wyczyn. Z drugiej strony, jakby mi się to jednak udało, to, co mi tam z kolejnego uszczerbku, przecież i tak wyglądam strasznie…, takie angielskie poczucie humoru trwa…

Znowu popadam w stan zamyśleń, zawieszeń, takich maksymalnych, wtedy wyłącza mi się biegun, który odpowiada za zdolność funkcjonowania, i takie zawieszenie potrafi trwać, dopóki coś nie odwróci mojej uwagi, o myśleniu o niczym. Martwię się, tak już jest wpisane w moją głowę, i nie zmienię tego, bo nie. To życie czasami potrafi pokazać, że nie tak łatwo jest podołać temu, co przyniesie nam los. Trzeba walczyć, o każdy dzień, żeby przetrwać, żeby nie poddać się, żeby mieć do czegoś chęć. Kiedy ten brak chęci zaczyna przychodzić, to im dłużej trwa, tym gorzej dla nas samych. To już niedaleka droga, do podłamania, do zdania sobie sprawy z tego, że kurczę, nie będzie prosto, ale przecież zawsze słyszy się, jakoś to musi być, jakoś się to musi rozwiązać. Tylko, co, jeżeli nikt nam w tym nie pomoże? Czasami, nie jesteśmy w stanie dać sobie radę ze wszystkim, czasami musimy mieć pomoc drugiego człowieka. Gorzej, kiedy ten człowiek nie rozumie, tylko rzuca nas na głęboką wodę, i mówi, radź sobie sam, mnie to już nic nie obchodzi. Nie rozumiem. Jesteśmy ludźmi, nie możemy być obojętni na krzywdę innych, nie jesteśmy idealni, każdy popełnia błędy przecież, ale czy to oznacza, że w momencie gorszego stanu, tak łatwo jest walnąć focha, i zostawić drugiego na pastwę losu, losu, który i tak za dużo złego w życiu zrobił? Kogo za to winić? Samych siebie? Przecież nic nie dzieje się tylko z naszej winy, my sami nigdy nie chcielibyśmy dla siebie źle. To ludzie powodują…, a potem mają tylko do nas pretensje. Bezsilność jest najgorsza. Życie.

Czasami, chciałabym stanąć sobie gdzieś obok, tylko żeby to obok było trochę inne… Nie poszłabym tam sama, zabrałabym też Wolfika, który stan zawieszeń ma taki sam, jak ja…. Tam byłoby na pewno lepiej, tam nie byłoby miejsca na to, co występuje w ostatnim czasie, tam bolałyby tylko brzuchy…, ze śmiechu, i nikt nie byłby zmęczony życiem… Jeżeli, oczywiście, chciałby se ze mną pójść.No!

I jeszcze, mało co nieco. Kawałki stare, jak świat, ale fajnie czasami sobie posłuchać. Trochę świata Wolfika :)