"Zima na ramiona moje spadła niewinnością, białym śniegiem..."

Mroźno się nam zrobiło. Fajnie. Lubię ten stan, kiedy ostre powietrze wpada w moje płuca, a ja czuję, że żyję. Dzisiaj w ramach pomocy siostrzanej, udałam się na zakupy, obiektem stały się sznurowadła, które musiałam zakupić starszyźnie. Słoneczko okalało mnie swoimi promieniami, jakby chciało powiedzieć: hej, mogę pójść z Tobą? Było całkiem przyjemnie, zmrożony śnieg strzelał pod butami, a wydmuchiwane powietrze powodowało, że moja widoczność była równa zeru - uroki noszenia okularów, he :) Można powiedzieć, pochodziłam, że łohoho i nawet Oko Obiektywu było ze mną!

Dzisiaj mija rok, od mojego najdłuższego pobytu w szpitalu. 30 listopad - 26 luty. Ponad dwa i pół miesiąca spędzonych na oddziale chirurgii ogólnej. Przegapiona zima, przegapiony sezon narciarski, przegapione zimowe przyjemności. Może dlatego tak sobie cenię ten śnieg, który mnie otacza i ten mróz, może chcę nadrobić tamten stracony czas? Pewnie coś w tym jest, głowa wyrzuca to, co było i stara się żyć dniem teraźniejszym. Czy uda mi się w tym roku pojeździć na nartach? Nie wiem, ale jeżeli rana się troszkę zmniejszy - pojadę, przecież chcieć, to znaczy móc. Jak co roku odkurzyłam swój sprzęt narciarski, żeby był przygotowany na ewentualność, która może gdzieś tam wystąpić.

A teraz udaję się na seans filmowy... Porywają mnie Anioły i Demony...