„Czy zastanawiał się pan kiedyś, jak silnie związani jesteśmy z przeszłością? Niekoniecznie naszą. Zresztą cóż to jest nasza przeszłość? Gdzie są jej granice? To jest coś w rodzaju bliżej nieokreślonej tęsknoty, tylko za czym? Czy nie za tym, czego nigdy nie było, a co jednak minęło? Przeszłość to tylko nasza wyobraźnia, a wyobraźnia potrzebuje tęsknoty, wręcz karmi się tęsknotą. Przeszłość drogi panie nie ma nic wspólnego z czasem, jak się sądzi.”

Przeszłość blogowa. Tyle czasu minęło, odkąd powstało to miejsce w sieci, malutkie, skromniutkie, ale prawdziwe, bo moje. Pisałam już, że nie lubię czytać o tym, co było, ale ostatnio coś mi kazało to zrobić, taki jakby „dobry duszek”, taki „Bogus” który chciał mi poprawić nastrój, usiadł na ramieniu, i szepnął do uszka: - nie bój się, kliknij w to archiwum, może dzięki temu się uśmiechniesz, tak sama do siebie? Tyle masz wspomnień, tyle przemyśleń, które tam przelałaś, przecież mówiono Ci, że masz duszę filozofki..., nie chcesz powspominać? - i zamilkł, pozostawiając mnie samą sobie... Przez chwilę, trzymałam tę myszkę na zakładce „przeszłość”, miałam kliknąć, ale zawahałam się. Przecież jest tam moja choroba, ten ciężki szpitalny okres, nie chcę tego wspominać, przecież jest marzec, wtedy zniknął wolf, a ja przeżyłam ciężkie chwile, przecież..., przecież... - nie szukaj sobie wymówek! – znowu głos się odezwał..., no i kliknęłam..., pierwsze, co ukazało się moim oczom, to: „najlepiej, żeby człowiek nie był”.., no tak, jeżeli ten „Bogus”, w taki sposób chce mi pomóc, to ja mu serdecznie dziękuję, nie przychodź do mnie więcej, a kysz! I tyle go widzieli. Więcej się nie odezwał, a ja zamknęłam stronę z przeszłością..., nie wiem, kiedy podejmę kolejną próbę..., teraz, to nawet filozofka ze mnie żadna, więc po, co czytać, i tak sama tego nie zrozumiem. Duchu, nie znasz się, wiesz? :)

..., a zmęczony wolfik śpi, dzisiaj znowu oddał się koszeniu... :)