Dobry duszku, który gdzieś tam się znajdujesz, przybądź do mnie, i polepsz moje samopoczucie, bo brzuszek boli, i nijak nie chce przestać. Ech, to wszystko te antybiotyki. Niby skończyłam je zażywać w tamtym tygodniu, a do teraz odczuwam skutki. Cokolwiek zjem, ląduję w ubikacji, fajnie nie? Nawet leki zatrzymujące nie działają, węgla mogę zjeść tony, a i tak wszystko przeze mnie przelatuje. Przyszły też te dni kobiece, w których działanie niekorzystne może się potęgować, ale nigdy mnie nie dopadało aż tak bardzo, jak teraz. Moje destrukcyjne skłonności trwają, i szlag mnie jasny trafia. Nie czuję się sobą, nie czuję, że mam siły do czegokolwiek, w ogóle, ja, to nie ja. I najgorsze, że nie da mi się pomóc, bo to ja sama muszę się pozbierać. Staram się. Takie dołki miałam wielokrotnie, wszystko to nasilało się w trakcie chorowania, i teraz pewnie też. Kryzys występuje, i jest jakby w przewadze, bo jakość organizmu nie ta, i nie walczy należycie, a tu przecież trzeba zbierać siły, bo za tydzień autoszczepionka, i zacznie się kolejny bój, decydujące starcie, i prawda z tym związana, czy bakteria, którą mam w sobie, odejdzie, czy umocni się jeszcze bardziej, i sprawi, że przestanę wierzyć w cokolwiek. Boję się rozczarowania. Za każdym razem, czy to w szpitalu, czy w leczeniu ambulatoryjnym, przed jakimś zabiegiem, wierzyłam, że tym razem się uda, że już wszystko będzie dobrze, że teraz już bakteria pójdzie precz, i w końcu będę zdrowa, nie będę musiała przeżywać tego cierpienia, tego bólu, który czasami powodował, że nie chciało mi się żyć. Wierzyłam, a później przychodziła rzeczywistość, która ustawiała mnie odpowiednio w szeregu, i pokazywała mi, że tak naprawdę w tym wszystkim jestem nikim, i nie mam tu nic do gadania. Boję się, że tym razem będzie tak samo...

..., a już tyle razy sobie obiecywałam, że nie będę tu marudzić.
..., i Wolfik w tym wszystkim najbardziej pokrzywdzony jest. Ech.