"Nie trać czasu na krytykowanie innych, ganienie ich dzieł; pracuj nad swoim, poświęcaj mu wszystkie godziny. Reszta to czcza gadanina albo wymysł. Trzymaj się tego, co w tobie prawdziwe albo nawet „wieczne”."

Powyższa, dobra rada, jak najbardziej pasuje w dniu dzisiejszym do mnie. I chociaż nie o krytykowanie tu chodzić będzie, to o troskę w stosunku do innych, chęć niesienia im pomocy, niczym Warren w Spadkobiercach, i o sklerozę, jaka wystąpiła w stosunku do mnie samej, dobrze, że głupi ma czasami szczęście, a było to tak...

Jak zwykle czwartek, jak zwykle kontrola u chirurga, jak zwykle, pojechałam na nią samochodem, i jak zwykle nie mogłam znaleźć miejsca do parkowania, jako, że jest wysyp ludzi chorujących, albo parkujących koło szpitala, i udających się na targowisko, bo przecież, po co mają płacić za parking przy targu, skoro mogą zastawić miejsce ludziom, którzy w akcie chorowania muszą udać się do lekarza, i potem pół godziny klną, próbując wcisnąć się w puste miejsce swoim samochodem, na które nie ma mocy sprawczej, aby im się ten wyczyn udał. Nie, tym razem, nie chodzi o mnie, tylko o pana, który tak próbował się wciskać, że wysiadłam w te pędy z auta, i pobiegłam( tia, dobry żart) -, poczłapałam, żeby mu powiedzieć, że zaraz zawadzi o wystający z ziemi hydrant. Pan, lat na astygmatyczne oko, miał ok 75 lat. Poczciwy staruszek, któremu musiałam pomagać, czyli machać rękami, krzyczeć, bo nie dosłyszał, żeby wykręcił tymi kołami w lewo, i troszkę cofnął, to mu się uda..., prób było z 3..., i w końcu UFFF!!! Zaparkował, co prawda, pasażerka miała problemy z wyjściem, z samochodu, ale udało się ;) Dziękowali mi chyba z 10 minut, i chwalili, że dobrze, że jest jeszcze taka miła, i dobra "młodzież" Hihi, młodzież, oczywiście, odpowiedziałam, że cała przyjemność po mojej stronie, chociaż w duchu, parę razy przeklęłam, kiedy nie wychodziło mu to, o co go prosiłam, no, ale puściłam w niepamięć, skoro tak mi posłodzili, szczególnie z tą młodzieżą ;) Potem przyszła kolej na mnie, pozabierałam wszystko z samochodu, zamknęłam pojazd, udałam się na długie czekanie pod gabinetem chirurgicznym. Pogoda zdążyła się popsuć, zaczął padać deszcz, ja ubrana, jakby było ze 35 stopni w cieniu, nie przejmowałam się tym, przecież autem jestem, to co mi tam, taki deszczyk zaszkodzić może... Po opuszczeniu gabinetu, udałam się do auta..., jakież było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam, że chyba ktoś mi wybił szybę od kierowcy bo jakby jej nie było... Im byłam bliżej, tym jeszcze bardziej się dziwiłam, ktoś wybił szybę, i posprzątał szkła? Prawie tam biegłam..., na miejscu okazało się, że szyba jest, calusieńka, spuszczona do samego końca. No tak, zapomniałam jej zamknąć, przez tych "miłych" staruszków!!! Deszcz zrobił spustoszenie na przednim siedzeniu, nie powiem, żeby mi się przyjemnie wracało, kiedy pół tyłka było mokre, od tych gratisów, na które sobie sama zapracowałam..., wielkie szczęście, że tamtędy mało ludzi chodzi, bo bym się pozbyła radia, i paru innych drobiazgów. Sama złodziejom ułatwiłam zadanie, to nie chcieli ;) Nie, to nie, okazja niewykorzystana, więcej szansy nie będzie..., ale zaczynam się o siebie poważnie martwić. Coś się dzieje z moich mózgiem, a raczej jego funkcjonalnością, nigdy mi się tak nie zdarzyło, zawsze sprawdzałam wszystko, a tu taki pech, i szczęście zarazem. Nikomu już nie będę nieść pomocy, zapamiętać se!

A, co u lekarza? Ano, nic. Rany brzydkie, nic lepiej, powyrastała obca tkanka, ale na szczęście jeszcze zostawił to w spokoju. Za tydzień autoszczepionka, i będziemy czekać, co ona mi dobrego przyniesie. Rower, jak najbardziej tak!!! Przeszczep jest ładny, obkurcza się, a jazda na rowerze tylko poprawi jego elastyczność, i ukrwienie, jupi!!! Muszę tylko poczekać, aż te rany się polepszą, bo teraz nie dam rady jeździć, ze względu na ból, i ropienie. Od razu lepiej mi się żyje ze świadomością, że już nie mam zabronione, tylko mogę, mogę, ale muszę na siebie uważać, i być ostrożną, tak, wiem, wiem, panie doktorze:D Wie też, o tym najlepiej "Kisioł", jaki ze mnie ostrożny użytkownik dróg jest, szczególnie na jednośladzie ;)
Za niedługo nasz Mbike team, wyruszy na trasę w komplecie, razem ze mną, jupi, i będzie tak:

A dzisiaj jest dzień przytulania, wiecie? To kto się potuli z Salanee, bo wolfik se zapomniał? chlip, KC ;)