" No a czasem jestem, jak kolorowy ptak - jak ptak, patrzę w dół na góry..."

Dawno mnie tutaj nie było, ostatni wpis z niedzieli. W zasadzie, to dzieje się  dużo, najbardziej tego aktywnego, ale tak to już jest, że jedno się pielęgnuje ponad wszystko, a zaniedbuje drugie w tym przypadku wirtualny świat - ten blogowy. Jak kiedyś mogłam pogodzić jedno z drugim, tak teraz nie jestem w stanie. Powodem jest, że tak powiem, brak wieczornych sił intelektualnych, bo nie powiem, przysiadam do komputera, ale gdy tylko otwieram bloga, żeby coś skrobnąć, dać znać chociaż, że żyję, palce zaczynają stukać po klawiaturze, nijak nie mogąc literek ułożyć w  sensowne zdanie, toteż następuje szybki backspace i przeglądarka znika z ekranu... Nie, nie jestem mniej zżyta z tym moim światem - absolutnie, ale ma on dla mnie o wiele mniejszą wartość, aniżeli realne życie. Zastanawiam się, jak kiedyś mogłam nie widzieć świata poza siecią, jak mogłam być tak głupia, bo inaczej tego stanu nie da się nazwać. Uzależnienie moi mili to było. I jeszcze ciekawość, i brak zajęcia, i egoizm - niestety.  No, ale było minęło i na pewno nie wróci więcej! Zmieniłam swoje życie o 180 stopni. Dobrze mi z tym i czuję, że w końcu robię to, co lubię, otaczam się takimi samymi ludźmi i niczego mi więcej do szczęścia nie potrzeba,  prócz pracy, ale mam nadzieję, że szybko ją znajdę. Od poniedziałku załatwiam potrzebne zaświadczenia, które będę musiała przedłożyć w momencie rejestracji w PUP.  26 wrzesień - w tym oto dniu przybędzie kolejna bezrobotna, ale mam nadzieję, że ten stan nie będzie trwał długo... 

Się rozpisała, właściwie to nie chciała o tym pisać, ale tak to już bywa, że czasami jej wpisy potrafią być całkiem inne, niźli to sobie założyła.Skoro jednak tak wyszło, to tak już musi być, a to o czym Salanee chciała napisać dziś, pojawi się jutro. No...

Dobranoc :D