Dzień zadumy i wspomnień. Wiele bym dała, żeby być na grobach bliskich w Bieszczadach, żeby móc porozmawiać z żyjącymi ciociami, wujkami, kuzynostwem. Rok w rok mi tego brakuje, pamiętam gdy byłam mała, wsiadaliśmy na dwa dni przed listopadem w żółtego maluszka, którego wtedy mieliśmy i wyruszaliśmy o 3 nad ranem przed siebie. Kiedy jeździł z nami brat, to on prowadził i wtedy dojeżdżaliśmy szybciej, tata bardziej ostrożny, chciał nas dowieźć bardzo bezpiecznie, niekoniecznie szybko. Pamiętam, że w aucie spałam, tylne siedzenie umożliwiało mi rozłożenie się, głowę  trzymałam na mamy kolanach. Pamiętam, że gdy nie spałam, nogi  trzymałam na przednim siedzeniu i zaczepiałam nimi, pasażera siedzącego z przodu. Pamiętam, jak liczyłam samochody, jak machałam innym. A gdy dojechaliśmy do Jaćmierza, do babci (tam prawie zawsze spaliśmy), to moja babcia zawsze wychodziła przed dom, i było dużo pocałunków i przytulania. Potem, wspólnie jechaliśmy na cmentarz, gdzie dalsza część rodziny już tam była, dorośli rozmawiali długo, a my z kuzynami buszowaliśmy między grobami, zapalaliśmy znicze tam, gdzie nikt nie zapalił... Gdy już każdy zmarzł, jechaliśmy do którejś z cioć na posiedzenie. Zazwyczaj wracaliśmy do domu po 3 dniach. Nigdy nie chciałam wracać, ja tam czułam się, jak w domu. Nie lubiłam Oświęcimia, nie chciałam tu mieszkać, zawsze było dużo płaczu, gdy odjeżdżaliśmy... Tyle mi zostało. Będąc starszą, nie jeździłam z rodzicami, bo ktoś musiał zostać z psem, a potem? Potem, to tylko pogrzeb babci, który do teraz budzi we mnie żal i smutek, a gdy zamknę oczy, widzę ją w trumnie, taką piękną, uśmiechniętą. I tak bardzo ubolewam, że nie mogę jej odwiedzać, że nie mogę sobie przyjść na grób, usiąść i porozmawiać. Czuję, że gdyby żyła, miałaby dla mnie wiele cennych rad. Mówią, że z roku na rok, strata boli coraz mniej. Nieprawda, mnie boli ciągle tak samo. Nie zapominam, babcia nie jest wspomnieniem. Pamiętam każdą jej rysę, głos, uśmiech. Zamknę oczy i widzę ją, tylko dotknąć ani przytulić nie mogę...  A żeby móc tak cofnąć czas... Niestety, na dzień dzisiejszy pozostają mi tylko zdjęcia. Moja babcia Józia...

Pogoda za oknem piękna. Temperatura 10 stopni. Będzie ładnie. Nie śpię od 5:00, to wszystko ten czas... Wczoraj wieczorem Leszek przysłał mi sms, że wycieczka na Przełęcz Salmopolską została przełożona na 5 listopada, bo 12 ma nie być pogody. Tym oto sposobem nie jadę. W sobotę mam hematologa i niestety nie mam jak przełożyć. Chlip. Czuję, jakby sprawiła to jakaś moc, która teraz w duchu cieszy się, że nie jadę. Zawistna, podła, niedobra. Nie lubię jej! Dobrze, że jeszcze poza PTTK-iem można się organizować. Teraz Szczyrk zobaczę pewnie już w zimie, na nartach.  Chcąc osłodzić poranek, po takim smutnym wstępnie, przygotowałam sobie pyszną śmietankową owsiankę z cynamonem, jabłkiem, śliwkami, migdałami, i sezamowo-kokosową posypką. Dla mnie Yummy! Pomogło. 

Przepis na nią jest bardzo prosty.

• 2 łyżki otrębów żytnich
• 2 łyżki otrębów owsianych
• 1 łyżka płatków owsianych górskich
• 2 łyżki mleka granulowanego
• 250 ml wody
• jabłko (jak kto woli)
• migdały
• śliwki kalifornijskie
• sezam
• wiórki kokosowe
• słonecznik łuskany
• Wysoki błonnik z jabłkiem i cynamonem
• opcjonalnie: aromat, cynamon, inne przyprawy (wg. gustu i smaku)

Wrzucamy do garnuszka otręby, płatki owsiane, mleko granulowane. Wkrajamy jabłko, wlewamy wodę. Ustawiamy na gazie i doprowadzamy do wrzenia, często mieszając, coby składniki nie przywarły do dna. Masa musi stać się gęsta, przynajmniej ja tak preferuję, dlatego gotuję je ok 5 minut, po tym czasie dodaję aromat, słodzę i wyłączam gaz, przelewam owsiankę do miseczki i dekoruję wg. uznania :)  Jest naprawdę pyszna, kusi smakiem i daje niesamowity zapach! Syci na bardzo długo... Polecam, najzdrowsze śniadanie na świecie.