Kadzidełko żarzy się gdzieś z boku, jest cisza i spokój, lubię taki stan. Siedzę i myślę, nad życiem, nad ludźmi, nad tym, co tak naprawdę dla nich znaczymy, i dlaczego oni sami potrafią odwrócić się od człowieka w momencie, kiedy potrzebuje się ich wsparcia i pomocy. Nigdy nie rozumiałam, co takiego nimi kieruje, że uczucia nic nie znaczą, że ktoś może przestać być ważny. Przecież nie ma ludzi doskonałych, każdy popełnia błędy, ale czy to oznacza, że w momencie nieprzemyślanego czynu, traci się wszystko, i wszystkich? Coś na zasadzie, nie obchodzi nas nic, co nas samych nie dotyczy…? Hm, czego ja się spodziewałam, że nagle w człowieku obudzi się współczucie, i chęć niesienia pomocy? A co to znaczy współczuć? Czy samo słowo coś daje? Powiedzieć można łatwo, ale, po co marnować słowa, jak nie ma się zamiaru zrobić coś z tym więcej? To takie sztuczne, pozorowane, to takie be jest, - moim skromnym zdaniem, oczywiście.

Wczorajszy dzień był długiiii, ale za to bardzo mi potrzebny, i chyba nie tylko mnie. Lubię tak spędzać czas. Sprawdza się ten diament, to milczenie, to mówienie, to milczenio-mówienie. I tylko na sercu ciężko, bo tyle by się chciało zrobić, a tu nie tak prosto. Co za zaraza panuje, że tak potrafi rozwalić życie, i jak się jej pozbyć? Ech…

Amelusia jest chora, ponad 40 stopni gorączki. Nie wiadomo, przez co, może to efekt odstawienia od piersi? Nie jestem mamą, się nie znam, ale żal mi maluszka, który jeszcze jest tak daleko ode mnie.

A mnie dopadło kichadło. Alergia to, czy może zbliża się znowu jakaś choroba? A kysz! A psik!