Nigdy bym nie pomyślała, że tak ucieszy mnie wkroczenie w stan wiosny. Budzą człowieka dyskretne promienie słoneczne, które zatrzymują się akurat na jego głowie, i nie dają dłużej pospać. Nie pomaga przykrywanie się poduszką, czy też odwracanie na drugi bok (o ile odwracaniem można nazwać paralityczne przekręcanie, spowodowane niedowładem pleców). Słońce puka, i nie pyta się, czy może. A przecież tak niewiele potrzeba, żeby to słońce odbiło się od szyby, nie przeszkadzając człowiekowi. Wystarczyłoby tylko zasłonić rolety. Jeden szkopuł, wrodzone lenistwo człowieka, nie pozwala mu wstać, i pociągnąć za magiczne sznureczki, które odcięłyby dopływ słońca. W efekcie końcowym, człowiek zezłoszczony wstaje, i udaje się do łazienki tudzież biurka, włączyć najważniejszą rzecz, dzięki której może funkcjonować. I jakby człowiek nie starał się zmienić przyzwyczajeń, tak mu to nie wychodzi. Jestem niereformowalna. Howgh!

Ostatnio oszczędzam(y) paluszki. Komunikator tlenowy, został zamieniony na Skype. Oj, nie sądziłam, że go polubię, i wcale nie sprawdza się to, że nie występuje wtedy podzielność uwagi ( kiedyś twardo się trzymałam tej opcji). Jak się ma po drugiej stronie, osobę nadającą na tych samych falach, to można razem pooglądać telewizję, pokonwersować ( rzecz oczywista), pomilczeć ( nie jest to wcale niezręczne), można też pojeść, i popalić;) Same pozytywne i przyjemne rzeczy. Czas wtedy nie gra roli, bo jest to tak czysta przyjemność, że można by siedzieć bez końca. Człowiek staje się wtedy ciut lepszy, bo już w rozmowie bezpośredniej nie da się powiedzieć: czegoś nie zrobię. Może nauczę się jeść? I nosić skarpety?;) I wszystko, co sprawi, że nie będę przyciągać tych wirusów, które zatoczyły wokół mnie jakieś błędne koło, i nie chcą się ode mnie odczepić. Ja im dam! Niech „Se”, do kogo innego pójdą, mnie się już znudziły.

Dzisiejszy dzień, to lekarze, lekarze, i lekarze. Dermatolog, Chirurg. Ten drugi dał mi skierowanie do Hematologa, moje wyniki są złe, i trzeba szukać, czy przyczyną takiego stanu rzeczy nie jest zaburzona odporność organizmu. Cóż, zapisałam się do lekarza, termin 23 kwiecień. Poza tym, to czuję, że żyję. Plecy nadal mam, przeszczep za bardzo się wysusza, i mogę zapomnieć o rowerze;( Ciężko przyjąć to do wiadomości, i się z tym pogodzić. Zobaczymy, jak to się dalej wyklaruje, może jak będę go bardzo natłuszczać, to jakoś się będzie dało jeździć? W., zaraz mi pewnie powie: niedoczekanie twoje;) A ja odpowiem: Cicho;) I wszyscy będą szczęśliwi, i u każdego w kącikach ust pojawi się uśmiech. Jak ja lubię stan, kiedy wszystko jest w normie, nawet takiej przysłowiowej;)

A tymczasem kończę ten wpis, bo mi tu pewien osobnik płci przeciwnej mówi, że słychać, jak myślę:P

Dobrej nocy, robaczki!