Dzisiaj, odbywał się u mnie w mieście Rodzinny Rajd Rowerowy, 12 z kolei. Nie mogłam na nim być fizycznie, jako, że jeszcze nie jestem w stanie jeździć, chociaż mnie kusiło, nie powiem. Po tak długim czasie nieużytkowania swojego pojazdu, tęskno do niego straszliwie, i wiem, że wizyta w piwnicy, skończyłaby się wyprowadzeniem "przyjaciela", na światło dzienne. Ból pewnie, zostałby przykryty płaszczem pragnienia, jaki tkwi we mnie, i wyjechałabym, nie zważając na konsekwencje. Tak mi tego brakuje strasznie. Każde myśli, jakie mam, kłębią się wokół wyjazdu,czy można aż tak bardzo tęsknić za rowerem,za przyjemnością zmęczenia, za wyjechaniem na trasę, za widokami, które towarzyszą jeździe, za adrenaliną, i za ludźmi, z którymi pokonuje się te kilometry? Widać, można. Człowiek, stworzeniem jest, które się przyzwyczaja do różnych zachowań, i potem, kiedy one zanikają w jakiejś części, próbuje zrobić wszystko, aby przywrócić to, co było. Nie zawsze mu się udaje, ale stara się. U mnie problem tkwi w organizmie, nie we mnie, bo ja bym chciała, i wiem, że mogłabym, ale organizm, poprzez swoje zachowania, nie pozwala mi na różne rzeczy. Psychika zdrowieje, ciało nie. I boli mnie to strasznie, wielokrotnie łzy pokryły moje policzki, a usta wypowiadały słowa, to niesprawiedliwe, dlaczego, mało w życiu przeszłam? I te usta, nigdy nie uzyskały odpowiedzi, więc przestały pytać, a łezki ukradkiem zostały otarte, niemniej jednak, ciężko jest, chociaż maska, którą przybrałam, pokazuje, że się trzymam. No, ale dosyć o tym "gównie". Umiliłam sobie dzisiaj czas w barze, z osobistościami ważnymi, a jak, uczestnikami owego rodzinnego rajdu, którzy urwali się od reszty, i przybyli wcześniej, zasmakować napoju bogów..., a, no i zjeść golonko, jakże bym mogła pominąć tak ważną kwestię. Nie zapomnieli o biednym wojowniku, w świecie realnym, zwanym Zuską..., i przybyłam, dotrzymać towarzystwa, pośmiać się, pogadać, o wszystkim, i niczym, jak taki poczciwy "kumpel", któremu można powiedzieć o wszystkim, prawie bez krępacji. Zawsze wzbudzałam takie zaufanie wśród ludzi, nie wiem, co jest tego przyczyną, ale to jest chyba dobre? Lubię słuchać, tak już mam. Przez chwilę, mogłam poczuć się, jakbym była zdrowa, chociaż plecy też przypominały, co mi oferują, ech, w każdym razie,- było miło, chociaż teraz głowa daje się we znaki, piwo i fajki, = kiepskie następstwa.

A, co poza tym? Ano, nic, wolfa pochłonęły mundialowe rozgrywki, i jest, ale tak, jakby go w ogóle nie było :)

Dobranoc wszystkim...