Jak już pisałam wczoraj, wzięło mnie na zmianę wizualną bloga - nie po raz pierwszy zresztą. Jakoś tak lubię sobie od czasu do czasu wprowadzić coś nowego, stare kolory zastąpić innymi. Nie zawsze są one ciepłe, ale nie oznacza to, że popadam w jakieś permanentne doły, które chcę też przekazać poprzez szablony, nie! Jak każdy człowiek, miewam swoje lepsze i gorsze chwile, jak każdy potrzebuję czegoś nowego, żeby polepszyć swój nastrój, nawet jeżeli czasami są to czarne barwy. W życiu miewam czarny humor, dlatego tutaj nie może być inaczej, nie czułabym się sobą - po prostu. Jest jeszcze jeden powód, rok prowadzę tego bloga, kto by pomyślał, że to tak zleciało, że wytrwałam, że nie rzuciłam tego w cholerę, przecież wielokrotnie lubiłam się zniechęcić, poddać, i im dłużej tutaj przebywam, tym bardziej zdaję sobie sprawę, że nie umiałabym stąd odejść, dałam stronie życie, podzieliłam się tą stroną ze współtwórcą, wylałam tutaj swoje myśli, które w przeszłości nigdy nie wypłynęłyby na światło dzienne, bo nie umiałam i w sumie nie chciałam ubierać ich w słowa, nie chciałam się z nikim dzielić uważałam, że są tylko moje, że nikt inny nie zrozumie tego, co w mojej głowie siedzi, że przecież każdy ma swoje życie, co kogo obchodzi moje... I kiedy blog z miesiąca na miesiąc trwał, kiedy zaczęły pojawiać się komentarze od Was, zdałam sobie sprawę, że jesteście, że są ludzie, którzy mnie czytają, którym się to podoba, i którzy chcą mnie komentować..., bo dla mnie ważną rzeczą jest to, że zostawiacie po sobie ślad, daje mi to dowód, że warto pisać, warto wylewać myśli, warto się uzewnętrznić, bo jest dla kogo. Jesteście moją częścią, dopełniacie całości. Dziękuję, że nie odchodzicie bez echa jest to dla mnie bardzo ważne.  Dziękuję też anonimowym, może za niedługo założą sobie konto google, i będą mogli stać się nickiem? Kto wie? Mnie jednak nadal będzie miło, bez względu na to, czy się nim staną, czy nie :) Wszystkim tym,  którzy tutaj zaglądają, ale nie zostawiają po sobie śladu ( tak na marginesie, to w tej kategorii znalazłeś się i Ty - wolfiku) - też dziękuję..., milczycie, lub nagle zamilkliście, ale widzę, że jesteście. To już rok...,szok! A ile jeszcze przede mną? Nie wiem, nie liczę, i jak kiedyś miałoby się to skończyć, to pamiątkę będę mieć na całe życie.

"Kształć swój niedosyt zanim wyidealizujesz.
Motywuj swój gniew by sprawić że się spełnią.
Wspinając się na góry
Nigdy nie schodź w dół.
Psując zadowolenie,
Nigdy nie spadaj. "