Kto by pomyślał - pierwszy dzień jesieni. Zleciał ten czas, dopiero zaczęło się lato, teraz już jesień, za niedługo przyjdzie zima i znowu - byle do wiosny... Koło się kręci, życie toczy się dalej. Co jeszcze nam przyniesie wraz z nastaniem poszczególnych miesięcy? Kto to wie, wiem jednak, że trzeba być mocnym, bo jak się przetrwa te najgorsze chwile, to później łatwiej jest zrozumieć, przekalkulować, zastanowić się. Wyciąga się wnioski,  godzi się z wieloma rzeczami, starając się znaleźć wyjście, zaakceptować i powiedzieć sobie, że jak coś się dzieje, to tak po prostu musi być. Ile tych złych chwil jeszcze nas - jako ludzi czeka?  Nie wiadomo..., ale można się zgubić, zatracić, zwątpić. Czasami wielka szkoda, że nie można czynić cudów... 

Dzisiaj znowu się zwizytowałam u chirurga, hmm, na tym polu nie jest dobrze, jeszcze czekamy, ale w którą stronę by nie spojrzeć, wychodzi szpital... Tak nie chcę do niego pójść, ale podświadomie wiem, że jest to dla mnie jedyne rozwiązanie, bo z tym czymś na plecach żyć nie mogę.

Jesień - Starego Dobrego Małżeństwa, rozpoczynała moje życie blogowe w tamtym roku, dzisiaj chciałabym tę piosenkę przypomnieć...