Święta, święta i po świętach. Tyle przygotowań, a wszystko tak szybko mija, czy za szybko? Moje odczucia są różne. Dla mnie święta są magiczne o ile atmosfera może to powodować. Od zawsze marzyłam o tej magii, która powinna występować w tych dniach, niestety rzeczywistość weryfikuje to o czym marzę, skazując mnie na rozczarowanie, złudne nadzieje i smutek. Jestem tak bardzo inna, a przecież powinnam być częścią. Mojej rodziny. Tymczasem wolę zaszyć się w swoim pokoju, wcale nie muszę z nimi rozmawiać. Święta miały być w uśmiechu, a od wigilii musiałam obserwować, jak piją. Wszyscy po kolei. Nie potrafią obejść się bez kieliszka, a ja tak tego nienawidzę. Czuję się wtedy źle - alkohol to zło! Nie jestem przewrażliwiona, ja po prostu widzę, co alkohol potrafi zrobić z ludzi, jak bardzo ich upokorzyć. Każdy ma jednak swoje dno, a u moich bliskich ono chyba jeszcze nie zostało osiągnięte. Nie wiem, czy życzyć im osiągnięcia tego dna, czy co? Trudne do ogarnięcia, ale nieważne. Nie pasuję do nich i już!

Dzisiejszy wieczór upłynął mi w miłym towarzystwie. Były rozmowy, były wspomnienia i śmiech, było głaskanie do nieprzyzwoitości Lali, która wykładała się, jak tylko mogła. Było miło. Wszystko to w scenerii świątecznej. Kominek dawał ciepło, a z podgrzewaczy było czuć dopalający się cynamonowy podgrzewacz. Po prostu, idealnie. Przez ten czas zapomniałam o zmartwieniach, mogłam zatracić się w tym cieple... Gdzie jest tak fajnie? Nie mogę powiedzieć... :)

Dobranoc robaczki :)