Czasami, zanim coś napiszę powinnam pomyśleć dwa razy. Szkoda, że mądra bywam z reguły wtedy, kiedy jest już za późno. Może będzie to dla mnie nauczką na przyszłość, żeby nie ufać wszystkiemu i wszystkim, a już w szczególności owocom, warzywom i witaminom, które notabene miały uchronić mnie przed zachorowaniem. Niestety, nie uchroniły - jestem chora, CHORA! Co ja sobie myślałam, że przebywając wśród chorych nic nie złapię? Najpierw kolegi mama, która w niedzielę prychała na mnie, następnie sąsiadka, która z wielką gorączką przyszła pożyczyć cukru i na dzień dobry kichnęła ze dwa razy. Nie wspomnę o powrocie na nogach z MOPS-u w najbardziej wietrzną i mroźną pogodę. A, i jeszcze pani w MOPS-ie zakatarzona była... Cóż, tak oto złapałam skumlowane cholerstwo, które zaczęło nasilać objawy od dnia wczorajszego. W godzinach wieczornych dały upust swojej sile i spowodowały, że mój prawy migdał przybrał gigantyczne kształty, a towarzyszący temu ból, nie pozwalał normalnie funkcjonować. Do tego gorączka, która na szczęście nie przybrała na sile, tak jak poprzednicy, ale i tak spowodowała, że czułam się parszywie niczym flak, który wydaje z siebie ostatnie tchnienie. Gdyby na tym poprzestało, jakoś bym to zniosła, ale u mnie nic nie może być normalnie... Straszliwie boli mnie prawe ścięgno Achillesa. Uniemożliwia  normalne założenie buta, chodzenie, a już w szczególności przekichane jest, kiedy muszę schodzić i wychodzić po schodach. Przyczyny mam dwie, albo powrót z MOPS-u to sprawił, albo steper, którego zajeżdżam regularnie od grudnia (za niedługo biedak wyda z siebie ostatnie tchnienie). Dużo na nim chodzę, może przeciążyłam nogę? Mam delikatny obrzęk i tkliwość miejsca nad piętą. Kiedy rozgrzeję nogę na steperze, przestaje boleć, po czasie znowu zaczyna, dziwne. Na razie stosuję maści przeciwzapalne i czekam, aż przejdzie, bo innej opcji nie widzę. Czuję się, jakbym jakąś kumulację chorób wygrała, nie odnosicie podobnego wrażenia czytając mojego bloga?;) 

Żeby nie było tak chorobowo, ciotkuję od wczoraj. Zapowiadało się całkiem niewinnie, a skończyło na nocce spędzonej u mnie. Nie chcę się denerwować, więc nie napiszę dlaczego tak wyszło, nie jest to dla mnie żaden powód do dumy. W każdym razie, spałam 6 godzin. Amelka trochę dłużej. Pozycje dzieci podczas snu są rewelacyjne. Nie zdawałam sobie sprawy, że można w ogóle tak się wygiąć, żeby znaleźć się w nogach. Cieszę się, że mam z Amelką tak dobry kontakt, mała łapie każde moje słowo, robi o co proszę. Jestem dla niej dużym autorytetem..., miłe to bardzo. Kiedy mówi, że mnie kocha, łzy same napływają do oczu. W takich momentach cieszę się, że żyję. Kocham tego bąbla miłością bezwarunkową. Ona jest takim moim małym światełkiem w chorobie, daje  siłę... Chciałabym dla niej jak najlepiej, żeby jej niczego nie brakowało, żeby znała tylko dobro,  a nienawidziła zła, żeby miała wszystko, co najlepsze. Amleka jest dobrym człowieczkiem. Tak, jak ja uwielbia zwierzęta, a dobrych ludzi poznajemy przecież po ich stosunku do zwierząt... Kiedy Misio dorośnie, na pewno tak jak ciocia, będzie przynosiła do domku wszystko, co biedne, czworonożne i bezdomne :)