Ciężka noc za mną, praktycznie nieprzespana. Powodem był ból, a ja nie miałam nic przeciwbólowego. Od 5 rano się, że tak powiem męczę. Miałam dzisiaj umyć głowę, ale niestety nie jestem w stanie tego zrobić. Miejsca "operowane" obrzękły, przez co nie mogę schylić głowy, pulsujący ból chce ją rozerwać. Zaopatrzyłam się już w leki przeciwbólowe, ale jakieś lipne działanie mają. Najchętniej to bym tylko leżała, ale niestety muszę zajmować się Amelką od 7:30 do 16:00 Jest mi źle, ale cóż mam zrobić. Gdybym wiedziała, że to tak boleć będzie, nie wiem czy dałabym się zoperować, nie wiadomo co by było lepsze z dwojga złego. Ale, jak napisał Jakub, mam to za sobą i pozostaje mi teraz czekać na dzień, w którym ból zniknie a ja będę mogła zdjąć czepek i umyć głowę. Wiem, dlaczego tak cierpię, bo doktor wyrywał kaszaki na siłę. Długo ze mną przebywały, więc się zdążyły wrosnąć... No nic. Tyle w temacie cierpienia Salanee, jakoś zniesę, pokwilę sobie chwilkę, da to ulgę...

Z Amelką też mam przeboje. Jest chora, trzeba podawać jej syropek. Na kogo spadło? Oczywiście na mnie. Bunt jest, leków brać nie chce. Na szczęście mam na nią swój sposób. Nie jest dobry, bo muszę ją szantażować wiem, że nie wolno, ale działa, muszę tak robić, żeby mała wyzdrowiała. Ostrzegam ją, że jak nie wypije syropku, to wyłączę bajkę. O ile w pierwszym momencie myśli, że tego nie zrobię, to później sama buziak otwiera i żąda syropów, bo bajka znika. Nie ma lekko, ktoś musi być twardy.

Pogoda też nie rozpieszcza, prognozy pokazują deszcz w ogóle mi się to nie podoba.