Zajadam smutki. Prawdziwą gorzką czekoladą, taką lubię najbardziej. Najlepszy antydepresant na świecie, aby na pewno? Żeby hormony szczęścia się uaktywniły potrzebny jest ruch, a ja go nie mam! Na rowerze nie jeżdżę, bo pogoda nie sprzyja, nie biegam, bo mam tę głowę poszytą i muszę czekać na wyjęcie szwów, poza tym doktor nie pozwolił, a w sumie to nawet gdybym mogła biegać,  nie znajduję czasu na sport. Czuję się taka niespełniona, bo był dla mnie uzupełnieniem każdego dnia. Niby cały czas się ruszam, bo chodzę etc, ale to nie jest to samo.  W dalszym ciągu opiekuję się Amelką, bo jest chora... Nie wiem, kiedy wróci jej szanowna babcia, żebym mogła odpocząć psychicznie.  Jej zachowanie potęguje mój smutek. W każdej materii muszę z nią walczyć. Dawanie lekarstw, to jak kopanie się z koniem. Wygrywam, ale cierpliwość moja jest na wykończeniu. Pojąć nie mogę, skąd się biorą takie uparte dzieci. Rozumiem, wkracza w wiek lat 4, zaczyna pokazywać, że jej zdanie też się liczy, ale bez przesady. Odbija się to na mnie, a ja nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam. Nosa nie wysmarka, syropu pić nie będzie, nie ubierze się, nie uczesze... To dzisiaj chodzi rozczochrana i z nosa jej kapie, a ja czekam aż sama przyjdzie, żeby się wysmarkać. Widać, że jej to przeszkadza, ale upartość, z którą się urodziła, nie pozwala jej postępować inaczej. Tak, jakby mieszkał w jej jednym uszku diabołek i kusił, i namawiał żeby zrobić na złość. Najchętniej bym uciekła i nie wracała przez długie miesiące. Jeszcze Sońka tak linieje, że gdzie nie usiądę, czego się nie dotknę, mam na sobie pełno kudłów. Istny dom wariatów, Boże daj mi jeszcze troszkę wytrwałości, bo już naprawdę działam na rezerwach...