Mniej mnie ostatnio w tym świecie, powód - brak chęci. Jest  to główna przeszkoda, i  przez to, najpierw zaczyna się zaniedbywać bloga, a potem  to już  z górki na "klik", komunikat, "czy jesteś pewien, że chcesz usunąć bloga"... Kilkakrotnie miałam z tym stanem do czynienia, i zawsze kończyło się to jednym, "TAK, usuwam bloga", i wszystko, co było znikło, przestało istnieć, poszło w zapomnienie. Nigdy tego nie żałowałam, przecież był to tylko adres internetowy, składający się z paru literek, kropek, i ukośników... Sięgam pamięcią wstecz, i tak sobie myślę, po co właściwie założyłam tego bloga? Chciałam dać upust swoim emocjom, chciałam sobie ulżyć, chciałam gdzieś zaistnieć... Dziwne, nie? Ja i istnieć?  W tym wszystkim, nie myślałam jednak, że znajdą się ludzie, którzy będą tutaj regularnie wchodzić, którzy zaznaczą swoją obecność w komentarzach... Gdybym teraz miała usuwać bloga, byłoby mi trochę ciężko..., ale jakoś sens bloga mi się zatracił, i właściwie nie wiem, po co mam tu jeszcze być..., czasami coś się kończy, i nie ma z tego wyjścia. Traci się ten sens, jest się takim nijakim człowiekiem, zobojętniałym, przyjmującym wszystko, co ma być. Czy to zjawisko długotrwałe? Nie wiem, ale zaczyna to trwać,  i to nie jest dobre. Niby nie ma o czym pisać, a tak naprawdę, wiele się dzieje, tylko dla mnie nie jest to ważne..., już nie jest ważne, a czy kiedyś w ogóle było?  Muszę znaleźć takie lekarstwo, które mnie wyleczy z tego zobojętnienia, które pokaże mi, po co tutaj byłam do tej pory.