Wypadałoby coś skrobnąć, ale szczerze, nie mam ani na to ochoty, ani o czym pisać. Chyba puszczają nerwy. Opada wszystko. Co jest powodem? Wiele rzeczy. Wiem, że piszecie, iż jesteście ze mną, że wszystko będzie dobrze, że mnie przytulacie, ale już to wszystko zabrnęło tak daleko, że nie jestem w stanie zaakceptować w głowie, że tak faktycznie będzie. Nie miejcie mi tego za złe, ja bym nie chciała tak myśleć, ale to jest silniejsze ode mnie. Mam takie przejawy fajnych dni, jakby ktoś mi specjalnie przekręcał pokrętło, na którym byłoby napisane: dzień dobry, dzień zły... Dzisiaj dowiedziałam się, że mój rodzic rozmawiał  potajemnie z ordynatorem - wiem już, że jest źle, że to  nie jest nic śmiesznego, że sprawa jest poważna, nawet bardzo. Robią masę badań, po których czuję się fatalnie, strzelają mi żyły przy podawaniu kontrastu, przez co moje przedramię, na dzień dzisiejszy, to jeden wielki, fioletowy, spuchnięty siniak, który uniemożliwia poruszanie ręką. Boli to niesamowicie. Ech. Urografia  pokazała, że mam anomalię w prawej nerce. Dwa kielichy, i dwa przewody? Mogę komuś w gratisie po jednym oddać... Jestem inna, na całej linii.

Dziewczyny, piszecie o forum. Tak, czuję, że powoli kończy się mój żywot tam. Forum było mi bliskie, poznałam masę fajnych ludzi, z którymi w mniejszym lub większym stopniu utrzymuję znajomość, na których mi zależy, których nie chcę zawieść, i dzięki, którym po części dochodzą do mnie przekazy, które pozwalają mi jeszcze nie poddać się całkowicie, jakoś wierzyć, pomimo braku wiary..., Czuję, że to forum jest mi już obce. Brak mi klimatu, który był tam kiedyś, brak mi śmiechu, na każdym kroku są pretensje, i zarzuty. Występują tam, takie demotywatory, które skrupulatnie sprawiają, że nie jest przyjemnością tam być.  Anonimowy W. pisze, że mam się tak nie przejmować tym wszystkim,  trochę luzu..., tylko jak to zrobić, jak nie mogę przejść obojętnie wobec zarzutów, wobec robienia czegoś z premedytacją, wobec celowego psucia czegoś, co wypracowywało się przez tyle lat. To forum, to  była część mojego życia, i boli mnie zachowanie niektórych ludzi, i to, że tak łatwo przychodzi im ocenianie innych.

Ludzie, ludziska, ludki, nie wiem, jak to będzie. Szkoda, że nie mogliście poznać mnie przed chorobą. Byłam naprawdę inną dziewczyną, nie znałam słowa smutek. Uśmiech na mojej twarzy gościł cały czas. Miałam chęci, chciałam czegoś, brnęłam. Teraz, jest tego coraz mniej. Uśmiechu praktycznie nie ma, a jeżeli już wystąpi, to taki przyklejony, aby tylko był, na chwilę...Chciałabym umieć to, co potrafią niektórzy, znaleźć pozytywy w negatywach, ale nie umiem, bo jestem realistką.

Tymczasem się żegnam. Pamiętam o Was. Zawsze.