Ech, nie tak to miało wyglądać.

Dzień, zaczął się bardzo sympatycznie, pierwsze przetarcie oczu, udanie do ubikacji, toaleta w łazience, komputer - tam przyjemna i pożyteczna konwersacja. Amelka, jak co dzień, była punktualnie - po 9:00. Wydawało mi się, że mam dużo czasu, bo u chirurga miałam być na 11:00, dlatego zupełnie nie rozumiem, jak mogłam  sobie ubzdurać, że jadę autobusem o 11:24..., po 10:00 dopiero włączył mi się trybik, i jak to ja, ubieranie w pocie czoła, kryzys też pojawił się, bo jak zwykle wszystko ginie, kiedy zajmie się tym Amelka, tym razem pozbawiła mnie kluczy, po serii bluźnierstw pod nosem, znalazłam je, i po raz kolejny powtórzyłam dziecku, że: "nie wolno cioci  rzeczy zabierać". Mały łobuz, tylko szyderczo się uśmiechnął, i odpowiedział: "wolno ziabierać, bedem". Przemilczałam to bo sił mi brakło, i czasu też. Pędem udałam się na przystanek, o 10:35 stałam już w autobusie, jeszcze kierowca na przywitanie do mnie: "Bilecik proszę pokazać", z wywieszonym jęzorem odpowiedziałam, że: "chciałabym kupić dopiero". W normalnych okolicznościach, pan pewnie zapytałby się, dlaczego nie kupiłam w kiosku, ale jako, że dyszałam, to  zrozumiał, że spieszyłam się bardzo, a że starość nie radość, to i kondycja już nie ta.

W samym szpitalu byłam o 10:58, wbrew mojemu przekonaniu, o kolejce ludzi kłócących się, była tylko jedna kobieta, która uprzejmie poinformowała , że doktor, który dzisiaj miał przyjmować jest nieobecny, zastępuje go inny, ale  ze 30 minut temu wyszedł na oddział, za niedługo ma wrócić. Po 10 minutach od mojego przybycia - powrócił. Najpierw poszła pani, później ja, z tym, że jak mnie zobaczył, to od razu było, że Papinów nie przyjmujemy..., phi. Wepchnęłam się sama, potem sprawy kozetkowe, czyli pokazywanie pleców. I wtedy nastała cisza..., pomacał tylko okolice lędźwiowe, nie czułam żadnego dyskomfortu, dlatego spokojnie sobie leżałam. Postanowił wezwać mojego doktora, który opiekował się mną na oddziale. Przyszedł, razem z zastępcą ordynatora, pierwsze jego słowa: "ale co się stało, przecież rana była ładna w poniedziałek", na co doktor z poradni odpowiedział: "rana jest ładna, zobacz obok..." Wtedy już wiedziałam, że coś jest nie tak. Z-ca ordynatora pobrał posiew, potraktował mnie jeszcze narzędziami, sprawdzając, jak głęboka jest jama..., nadal nic nie czułam... Padły słowa: "Musimy to rozciąć, musisz iść do szpitala, przykro mi", "ale jak to do szpitala, jak to rozciąć, przecież dzisiaj jest 7 dzień, od mojego wyjścia, nie rozumiem. Nic mnie tam nie boli, a poprzednio, jak mi się robiły ropnie, czułam od razu, bólu się nie dało znieść"  - odpowiedziałam... Wtedy, doktor nakierował moją rękę na to miejsce. Wszystko takie twarde, wiedziałam już, co to oznacza. Jest zbiornik z płynem w środku. Rozpłakałam się, z bezsilności, z braku pojęcia - dlaczego, jakim cudem. Doktor K.,chciał jeszcze czekać, ale pozostali lekarze zgasili jego zamiary mówiąc, że: "jak się to przedłuży, to te przetoki pójdą dalej, zejdą do pośladka, im szybciej to zrobimy, tym lepiej". Potem, wszystko się potoczyło szybko, skierowanie, i jutro powtórka..., szpital, operacja, setony...

Nie mogę tego pojąć, nawet myślałam, że może to przez to, że w domu przebywam, ale lekarz powiedział, że to się robi na zdrowej skórze, i nie ma nic wspólnego z ranami, poza tym, rany są ładne - goją się. Chyba nawet już nie muszę mówić, co w związku z tym wszystkim sobie myślę. Nie mam sił,  i ręce opadają. W ogóle, szkoda gadać...