Idzie wiosna?

Tak mogłoby się wydawać, za oknem piękne słońce, wszystko zaczyna budzić się do życia, nawet człowiek, jakiś taki radośniejszy jest, chociaż obawia się  teraz o swoją nadpobudliwość, która przyjdzie wraz z wiosną. Ciężko będzie go utrzymać w ryzach, ale znajdą się tacy, którzy skrupulatnie wygaszą tę przypadłość, i sprowadzą na ziemię, o ile do tego czasu się oczywiście nie zagoję. Rower na mnie czeka...chlip..., ale wiem, że nie będzie prosto na nim usiąść, przyjdą wtedy konsekwencje, których nie będę chciała mieć. 

Góry..., a góry? Właśnie, co z nimi, czy dane mi będzie wraz z wiosną, zdobyć jakiś zdobyty już wcześniej szczycik? Taka Magurka na przykład... Nie wysoko, ale jednak wysiłek jest, czy moje plecy zdołają udźwignąć ciężar, znieść tyle obciążenia przy schodzeniu? Pewnie jeszcze nie teraz...

Hmm, jakie ja miałam jeszcze przyjemności?

A..., a narty? Czy do maja uda mi się zamienić pidżamę na spodnie narciarskie, i poszusować?

Nie, nie nie! I ja to wiem... chlip...

Niemniej jednak, zimo - schowaj już te kły, i  zwijaj nastrój mdły!

Z życia szpitalnego:

Dzisiaj przyszły wyniki posiewu. Paciorkowiec mnie dopadł - jak nie wóz, to przewóz. Liczny wzrost. I jakoś nie usłyszałam magicznego słowa - do domu! Ledwo tu wytrzymuję, i to chodzi o moje ogólne nastawienie, nie chcę tu być!