Siedzę i płodzę. Nie, nie dzieci, byłoby to z lekka nierealne, i dziwne. Wpis płodzę. Taki sobotni, postno – imprezowy - jednak. Akurat mi się wyszło ze szpitala dwa dni, przed imieninami taty, i chcąc nie chcąc, musiałam uczestniczyć w posiedzeniu rodzinnym, o ile rodziną można nazwać familię bratowej, która formalnie bratową nie jest – ot paradoks. Nie lubię takich imprez, nie podoba mi się wieczne nadużywanie alkoholu. Ja owszem, jestem osobą pijącą, ale wszystko w granicach przyzwoitości, a u moich, często jest tak, że ta granica następuje, ale oni umiaru nie widzą, i odbija się to na mnie, bo za bardzo to przeżywam, bo martwię się o ich zdrowie, o to, że coś może się stać. Włączają się lęki, z którymi sobie nie mogę poradzić. Nie chcę ich mieć, ale są, i nie da się nawet z nimi walczyć. Boję się konsekwencji czynów, ale nikt się ze mną nie liczy. Mój Czuwaczek zawsze mi powtarza, że za bardzo się przejmuję, i myślę o innych, zapominając o sobie, jako o osobie, która też, aby żyć, musi być zdrowa, bo kiedy już zdrowie szwankuje, to wszystko leci po kolei w dół, a jak już przestaje zależeć, to koniec jest bliski. Tylko, że nie potrafię tak sobie nie przybierać do serca, i za każdym razem boli mnie to ich picie, jakby życie bez tego nie miało prawa istnieć. Nigdy nie lubiłam wódki, wiadomo, że się ją piło, ale potem…? Ogólne samopoczucie do bani, wodogłowie mózgowe, świat wiruje, i nie jest to pozytywne. Uraz mi został, jak się za czasów młodości, popijało w/w trunek jogurtem… Było się takim głupim niestety, ale to dobrze, bo przynajmniej teraz tym się nie truję, bo do dzisiaj pamiętam konsekwencje, jakie miałam po zmieszaniu tych dwóch rzeczy. Spałam później w szafie, ale cóż, organizm sam chciał się tam schować, tam było pewnie bezpieczniej, i nikt nie zmuszał do picia. Zresztą, każdy z Was pewnie jeździł na wycieczki klasowe, to spanie w szafie, nie powinno być dla Was dziwne, pojedyncze przypadki tak mają;)

Późna pora, a tu jakoś spanie nie chce przyjść. Może policzę barany, albo owce – taką nowość sobie wprowadzę, a co. Taki rzut normalności sprawia, że nie mogę sobie poradzić, że nie ogarniam tego wszystkiego, że fizycznie też nie wydalam. Muszę się wdrożyć, bo jak widać, nikt się tu nie liczy z tym, że ja jeszcze trochę boju stoczyć muszę, aby być zdrową, aby móc tak naprawdę cieszyć się wiosną, i jej urokami, które za chwile przyjdą. Wsiąść na rower, założyć kask, i pomknąć przed siebie, po ścieżkach, po nierównościach, w tle widząc górskie szczyty, które mienią się pod naporem słońca…, a może ja po prostu za dużo od życia wymagam?

Czy jestem zdołowana? Nie. Po prostu, takie myśli mnie znowu ogarnęły, a że jedno powoduje drugie, i zaczyna mnie przerażać, to wylewam to w ten swój skromny, mały blogowy świat, lepiej tak, bo przynajmniej jakaś część mnie poczuje chwilową ulgę. Właściwie nie wiem, czemu ta ulga przychodzi, ale przychodzi, a jak przychodzi, to przecież nie będę jej wyganiać.

Dziękuję, że zostawiacie po sobie ślad, Bóg Wam w dzieciach? Wynagrodzi;)

"Wszyscy wiedzą że żyjemy w świecie,gdzie pięknym rzeczom dają złe imiona..."
"...Jesteś silny, by być, miej odwagę, by być, miej nadzieję, by być..."

Update:
A Justyna wywalczyła złoto w biegu na 30 km, i to jedyna dobra rzecz, jaka mnie spotkała w dniu dzisiejszym...