Dobrze, że człowiek czasami samoistnie się regeneruje, i potrafi wykrzesać z siebie jeszcze odrobinę chęci do tego wszystkiego. Mimo, że ból budzi mnie kilka razy w nocy, a chodzenie sprawia, że wyglądam jak przygarbiona staruszka,u której przy większym kroku pojawia się morderczy wyraz twarzy, to jakoś trwam, z nadzieją, że wszystko mi szybko minie, chociaż wiem, ze bez pomocy chirurga się nie obejdzie. Choroba rozwija się w szybkim tempie, a jej umiejscowienie jest najgorsze z możliwych - okolica lędźwiowa - tuż nad pośladkiem. Tym sposobem, zostałam pozbawiona możliwości noszenia spodni, i właściwie nie wiem, w czym teraz będę paradować. Staram się o tym nie myśleć, bo za duże zawracanie sobie głowy, powoduje u mnie "wczorajsze" wylewanie żali i smutków, z bezsilności, z przesadnego myślenia.

Dzisiejszy dzień zaczął się dobrze, gorączka nie jest duża - 37,4, więc jestem w stanie funkcjonować. Amelka też była, ostatnio przeżywa swój dwulatkowy bunt, i ciężko dojść z nią do porozumienia. Ty powiesz, że coś jest czerwone, ona automatycznie odpowie, że nie jest, mała chce serek, pytasz się jej, czy na pewno, kiwa głową, że tak, po czym, kiedy się ów serek otworzy, Amelka od razu mówi, że nie chce, i weź tu człowieku się nie zdenerwuj. Mowi się jej, nie bij Sonii, ona ze zdwojoną siłą, wymierza jej razy. Nie dotykaj, w jej rozumowaniu znaczy,dotykaj jeszcze bardziej. Na słowo: bądź grzeczna, odpowiedź pada: "nie bedem!", Od razu się obraża, i ucieka do kąta, w którym udaje, że jest najbardziej pokrzywdzona na świecie, i dzieje się jej nie wiadomo, jaka krzywda. Kiedy mówię jej, że jestem na nią obrażona, i idę sobie w świat,bo jest niegrzeczna, Amelka odpowiada: "To idem z Tobą!" Ech, dorasta mały gacopierz, i daje znać, że jej zdanie jest jedyne słuszne, i niepodważalne. Trudno walczyć z takim charakterkiem, tym bardziej, że ja należę do tego samego gatunku. Za parę latek, pewnie stanie się też maniaczką komputerową, jak ciocia, już ma zadatki, W., prawda? Byście widzieli, z jakim zaangażowaniem naciska klawisze od komputera, i operuje myszką, mając przy tym tak bardzo wystawiony język, że czasami boję się, że sobie go odgryzie. Duże znaczenie, mają u niej emotki, o czym przekonał się ów W. Uprzejmie informuję, że z lekka jesteś już biedny, dziecko sobie Ciebie, jako kolegę upatrzyło, i jak poszedłeś, słyszałam tylko: "ćem na kolana, do kolegi mówić", na nic były moje słowa, że kolega poszedł pracować, bo z jej ust padały słowa: "niech pydzie do Amelki - ćem" Jak ona coś chce, to już nie ma zmiłuj się.
Ciocia też dzisiaj walnęła gafę, bo zapomniała, że przy dziecku nie mówi się czegoś, co łatwo wpada w ucho. Jednak, powiedziała i myślą przewodnią jest: Git Majonez! Filmik, który zamieszę poniżej, zaprezentuje Wam, moją małą bratanicę, która prócz strzępienia ząbków, coś jeszcze komuś obiecuje, na rzecz czegoś, co ma być nagrodą.

A psik! ;)

Obiecanki, cacanki... Była grzeczna, ale tylko przez 10 minut!

W., a ja Cię uduszę, teraz sobie nic przy komputerze zrobić nie mogę, bo ona czyha na Ciebie cały czas: "a jeś kolega?", i pcha się na kolana...

A ten uśmieszek, to jest najbardziej fałszywy uśmieszek jaki znam :D

Git Majonez!