Miałam dziś nic nie pisać, albo miałam napisać, tylko, że miało to nie być dzisiaj? Sama nie wiem. Dzień zaczął się, jak zwykle, bardzo przyjemnie. W nałóg wpadło mi wstawanie z uśmiechem na twarzy. Lubię taki stan. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Przyczyn jest dużo, i ja nie chcę, aby się skończyły. Prawie zapomniałam przez to o swojej chorobie, nie martwię się, ba, nawet w ogóle o niej nie myślę, chociaż czasami daje się we znaki porządnie. Czuję się tak, jakbym była zdrowa, jakby na plecach wcale nie było ran, i zapaleń. Zawdzięczam to wiadomo, komu, jest to tak oczywiste, że nawet nie muszę o tym głośno "mówić", bo kto czyta uważnie, ten będzie wiedział. W., ( bo się tak już przyzwyczaiłam), ty wiesz, że poznanie Ciebie jest czymś najlepszym, co mnie spotkało w moim dotychczasowym życiu? Chyba, żaden realny znajomy, nie sprawił mi tyle dobrego, co Ty, każdy zanurzył się w swoich sprawach, i jakby zapomniał o Salanee. Niby zamieniali ze mną kilka słów, ale było to takie jakieś nienaturalne. Nie wiem, dlaczego, a może mi się wydaje? Ty, pomimo tego, co tam życie Ci zaproponowało, myślisz o innych, nie o sobie. Dla mnie to bardzo miłe jest, i jak zwykle nie wiem, jak się odwdzięczę, za to wygrzebywanie mnie z dna, które osiągam, mając takie, a nie inne przyzwyczajenia. W ogóle, nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam. Blog zaczyna robić się bardzo osobisty, ale chcę, żeby taki był. Taki prawdziwy, taki mój. Nie lubię pisać o byle, czym, lubię myśleć nad życiem(o dziwo), lubię pisać o ważnych w moim życiu osobach. Daje mi to upust, daje mi to czystą przyjemność. Kiedyś, samotna, teraz już tak nie czuję. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta: wiem, że mam przyjaciół, dzięki którym zapominam, dzięki którym bolą mnie policzki od śmiechu, dzięki którym zmieniam się, chociaż jest to powolna procedura, i na pewno wymagająca cierpliwości. I wcale nie jest tak, że mi drugim uchem wypada:P Ja jestem po prostu specyficzna:)
Niedzielne popołudnie. Dom pusty. Poza Sonią, i Amelią. Tak, znowu wpadło to w codzienny rytuał, i mała jest u nas. Przechodzi swój bunt, i powoli staje się nie do zniesienia. Na porządku dziennym są słowa: „nie mów do Amelki krupeczko”, „nie mów Amelce, co ma Amelka mówić”, „nie nalewaj Amelce zupy”, „nie dotykaj Amelki”, „nie mów Amelce tak”, „Amelka nie będzie jadła, bo ogląda”, ”nie ciem tego jeść”, „nie lubim tego”, „Sionia, nie wąchaj Amelki tak”… Jak widać, wszystko jest na nie! Czasami kończy się moja cierpliwość do niej, ale wtedy wpada mi drugim uchem…, ona ma dopiero 2 latka, jest malutka, niewinna, chcąca, aby ktoś się nią zajął… No i ja, jako dobra ciotka, dźwigam ją, podrzucam, robię zjeżdżalnię, a potem cierpię, bo nie powinnam, bo dla moich pleców to jest zabójstwo, ale w tym wypadku to małe dziecko jest dla mnie ważniejsze, bo chcę jej zapewnić, chociaż trochę rozrywki, chociaż trochę zainteresowania, pokazać jej, że kocham ją nad swoje marne życie…, chociaż wiem, że ona to doskonale czuje, bo do nikogo nie tuli się tak, jak do mnie. Teraz dała mi czas, bo usnęła na moich kolanach…, ze zmęczenia, z samotności, z choroby. I tak patrzę na nią, a ona wygląda tak niewinnie, śpi tak spokojnie…Niech się wyśpi za ciocię, bo ciocia znowu dzisiaj długo posiedzi, ale nie posiedzi sama, i to jest najważniejsze…