Dzisiaj na muzycznie. Niektórzy się ze mnie śmiali, że lubię Rubika, bo jak można lubić taką muzykę..., a ja wrażliwe stworzenie, i cenię sobie słowa, które znaczą dla mnie bardzo dużo. To, dzięki nim jestem w stanie funkcjonować, to one motywują mnie do dalszego działania, i sprawiają, że wierzę w to, że życie ma sens. Słowa potrafią bardzo dużo, zresztą pisałam tu już o tym wiele razy, oprawa muzyczna też bardzo ważna... i wszystko to, łączy coś pięknego w jedną całość, i sprawia, że na moim ciele pojawiają się ciarki... Teraz, kiedy moje życie odwróciło się, i dało mi wolfa, jeszcze bardziej doceniam znaczenie słów. Oratoria lubiłam zawsze, i kiedy wczoraj Miłości moja, tworzyła wpis, ja poszukiwałam tych odpowiednich słów, wyśpiewanych, wytańczonych, wymodlonych..., bo najważniejszym odkryciem jest to, że można tak kochać... Wolfiku, dla Ciebie...

Wszystkim Wam życzę takiego szczęścia, czasami długo czekamy na tę jedyną osobę, ale się doczekujemy. Nie zna się dnia, ani godziny. Nie można zamykać się, być niedostępnym, trzeba otwierać drzwi, i zapraszać do siebie ludzi... Warto to robić, bo kiedyś możemy się obudzić mając 60 lat, i żałować tego, że się w życiu nie wykorzystało momentów, i było czasami złym, i wrednym wobec innych, niby bliskich ludzi... Każdy z nas, zasługuje na kawałek dobra, na kawałek szczęścia... Nie można się załamywać, i myśleć, że w życiu nas już nic dobrego nie spotka... Dlaczego? Bo kiedy przyjdzie gorszy moment, kiedy nastanie "zawieszenie", to nie otrząśniemy się z tego, będąc samymi...
Jak już pisał wczoraj wolf, posiadam stany zawieszenia, kiedy to przestaję się odzywać, wpatruję się w jeden punkt, i mogłabym tak przez cały dzień. O niczym szczególnym nie myślę, u mnie prym wiedzie choroba, więc podświadomość wypracowuje obawy, z którymi nie zawsze mogę sobie poradzić. Pojawiają się czarne myśli, które potrafią mnie pochłonąć bez reszty. I wtedy przychodzi wolf, który cierpliwie wyciąga mnie z tego, sam się martwi, chociaż nie zawsze o tym mówi. A ja, mam wyrzuty sumienia, że swoim samopoczuciem, zarażam jego, a nie chcę tak, bo ogólnie nie lubię się smucić... Kiedy ja mam gorszy stan, udziela się to wolfikowi. A ja tak lubię jego dołeczki w policzkach, a te dołeczki pojawiają się tylko podczas uśmiechu..., dlatego jest mi smutno, kiedy ich nie ma, a nie ma ich przeze mnie..., a On musi znosić taką smutaśną Salanee...