Niedziela..., z reguły nie lubiłam niedziel, gdyż zawsze po niej przychodził poniedziałek, a tym samym zaczynał się dla mnie ciężki tydzień pracy, w którym zapominałam o wszystkim, i wszystkich, pochłaniałam się bez reszty swojej pracy, która zawsze mnie wykańczała, jednak trwałam, bo nie miałam innego wyjścia. Było to swoistego rodzaju przyzwyczajenie, obowiązek, i ambicje, które uruchamiały się w momencie podejmowania się jakiś obowiązków, a że miałam ich aż nadto, to 8 godzin nie wystarczało, ażeby się z tym wszystkim uporać, i trwałam w pracy po 12 godzin, bez jedzenia, o jednej, czy też dwóch kawach, i papierochach, bo to one trzymały mnie w kupie, były wybawieniem na stany nerwowe, stresowe, czy też chwilowe zapomnienie. Dlaczego o tym piszę? Ano, dlatego, że teraz każda niedziela jest inna, jest dla mnie pozytywna, nie martwię się, że jutro znowu muszę robić coś, co nie do końca zgadza się ze mną samą, że muszę pokonać tyle kilometrów, a i tak z życia nic nie będę miała, bo przecież, pieniądze to nie wszystko, prawda? I chociaż, życie mnie doświadczyło, bo choroba zabrała mi, na pewno dobre chwile, to wiem, że teraz mam to wynagradzane w każdym momencie mojego bytowania. Wiem, że nie jestem sama, że mam osobę, która jest dla mnie tym nieoszlifowanym diamentem, o którym tu wielokrotnie wspominałam, że dzielę z nią życie, że żyję już nie tylko dla siebie, i nie mogę zachowywać się tak, jakbym była sobie sama sterem, żeglarzem i okrętem, a kiedy przychodzi gorszy moment, kiedy chwilowo ucieknę myślami, i znowu mój umysł próbuje zatracić się w samotności, od razu słyszę, taki cichutki szept, po którym przechodzą przeze mnie ciarki...,: "kocham Cię"..., i wypędza wolf ze mnie tego demona, który próbuje zepsuć mój humor. On wie, kiedy jestem smutna, kiedy coś jest nie tak, kiedy uśmiecham się na siłę. Zna każdy mój gest, wie, czego w danym momencie potrzebuję. Tak dobrze mnie zna... Do tej pory, nikomu nie dałam się tak poznać, przed nikim nie otworzyłam się tak bardzo, przykro stwierdzić, ale chyba, jeszcze nie było osoby, która zasłużyła na całą "mnie". W każdym momencie, brakowało tego najważniejszego uczucia, tej miłości, tych magicznych słów, których przez długi okres nie potrafiłam wypowiedzieć..., bałam się? Nie byłam nauczona? Nikt tak do mnie, nigdy nie mówił? Nikt mnie nie kochał? Wszystkiego po trosze. wolf, pokazał mi swoją osobą, co to znaczy kochać, co to znaczy wypowiadać słowa, i nie rzucać ich na wiatr, co to znaczy trwać w tym uczuciu, i być niezmiennym, i w każdym dniu, uczyć się czegoś nowego. Dzięki niemu, słowo "kocham", występuje u mnie codziennie. Nieprawdą jest, że im częściej powtarzane, traci na wartości. U mnie za każdym razem, przechodzą przez ciało ciarki, a w serduszku robi się gorąco, wiem, że to, słowo, ma znaczenie, i nie jest sobie rzucone w eter, żeby się przypodobać, żebym usłyszała to, co chcę usłyszeć. Jestem szczęśliwa, i wiecie, co wam jeszcze powiem? Życie ma sens, chociaż pewnie jeszcze nie jeden raz wpadnę w gorszy stan, i na mojej buźce zamiast uśmiechu pojawi się smutna minka, to wiem, że wtedy, usłyszę ten magiczny głos, który sprawi, że znowu zacznę wierzyć, że wszystko będzie dobrze, że wyzdrowieję, że damy radę, bo teraz nie walczę sama, walczymy we dwójkę, i ja to czuję, na każdym kroku, a kiedy już pozbędę się bakterii, i autoszczepionka zacznie działać cuda, to pchnę to nasze życie do przodu...,znaczy, razem pchniemy...

Kocham Cię mój Wolfiku, chociaż Ty o tym wiesz, dziękuję Ci, za każdy rozdział mojego życia, w którym byłeś, i dziękuję za każdy, w którym będziesz..., bo że będziesz, to wiem na pewno.