Idzie odwilż - szkoda, bo może się okazać, że święta będą w ciapie. Wolałabym mróz i skrzypiący śnieg pod butami... Byłam dzisiaj w kościele, na spowiedzi znaczy się. Brakowało mi tego straszliwie. Ostatni raz do spowiedzi byłam bardzo dawno temu, prawie dwa lata. Tamten rok, to praktycznie ciągłe pobyty w szpitalu, niemożność funkcjonowania, chodzenia gdziekolwiek. Na oddział co prawda przychodził ksiądz, ale bywał tylko raz w tygodniu, a przed świętami wcale, kiedy ktoś chciał się wyspowiadać, nie było tej intymności, trzeba było to robić na sali, gdzie przebywali inni chorzy. Ja tak nie potrafiłam, poza tym ten ksiądz był taki hm, jakby niedostępny, jakby obojętni mu byli ludzie. Do dzisiaj pamiętam, jak ominął dziewczynę, która chciała przyjąć komunię i uklękła, kiedy przechodził. Nie mógł jej nie zauważyć - nie w szpitalu, ale nieważne. Do teraz ciężko jest mi chodzić do kościoła, chociaż bardzo lubię tam przebywać. Powodem jest moja psychika i to, co dzieje się z ranami. Zapach, jakby dyskwalifikuje mnie z chodzenia na mszę, ludzie nie są tolerancyjni, sprawiają dużo przykrości, nie rozumieją, że czasami człowiek nie ma wpływu na to, co nosi ze sobą. Przykro, że muszę się tak odsuwać, że nie mogę sobie gdzieś pójść bez obaw. Jeżeli już gdzieś pójdę, nie macie nawet pojęcia, ile mnie to kosztuje stresu, kombinowania, a potem ciągłego myślenia - i to jest najgorsze, zabija najbardziej. Dzisiaj w kościele nie było dużo ludzi, duża przestrzeń sprawiła, że mogłam czuć się luźno, nie obawiać się o nic. Przyjemnie było się znów wyciszyć, pomyśleć, porozmawiać... Spowiedź... Trafiłam na świetnego księdza. Bardzo mi pomógł rozmową, pocieszeniem, wytłumaczeniem, że absolutnie nie mogę się obwiniać o tę chorobę, że nie jest to żadna kara, że Pan Bóg chce oczyścić mnie, chce mnie taką niedoskonałą, tutaj cierpię po to, żeby tam niczego mi nie zabrakło, dlatego muszę przejść przez to wszystko. Zapytał się, czy czegoś się w chorobie nauczyłam... Tak - cierpliwości. Na pewno wszystko, co się dzieje ma swój plan... Mam się nie martwić, bo wszystko będzie dobrze. Nie jestem sama i nie mogę o tym zapominać. Popłakałam się przy tym księdzu, tak mądrze do mnie mówił, to była dla mnie najlepsza spowiedź... Potrzebowałam tego oczyszczenia, czuję się tak luźno, tak mi jakoś przyjemniej na sercu jest, bardzo pozytywne uczucie :) Czy ja tak to tylko odczuwam? Mam wrażenie, obserwując niektórych ludzi, że dla nich spowiedź jest jakby czymś takim zwykłym. Pójdą, wyklepią grzechy, odmówią pokutę, a później znowu żyją, jak wcześniej, nie starają się poprawić, mało tego oni wiedzą, że po wyjściu i tak będą grzeszyć... Nie ma tej łączności, ludzie odsunęli się od Boga, nie jest im potrzebny..., szkoda.