Wybory, Mikołaj, śnieg... Pstryk, i wszystko przemija.

Prezydentem mojego miasta został sąsiad Jacek Grosser - ha! Czasami oczywistość zaskakuje. Bezpartyjny wygrał - Oświęcimianie Oświęcimianom - podobno głupia nazwa, ale ona nie może być inna z racji tego, gdzie mieszkam :) Część ludzi zbyt wcześnie chciała wypaczyć wynik wyborów, dostając po łapach różnicą 81 głosów. Taka porażka może boleć..., no nic :)
Mikołaj..., ech - przypomniało mi się dzieciństwo. Odwiedziłyśmy z Amelką moje przedszkole. Patrząc na wybiegającego Kubę (syn koleżanki), który krzyczał na cały głos: mamusiaaaa!!!!, zobaczyłam siebie w tym przedszkolu, kiedy wybiegałam tak samo jak on, słysząc swoje nazwisko przez głośniki. Lubiłam przedszkole, jednak zawsze z radością wracałam do domu - do teraz nie wiem, dlaczego. Przez tyle lat nic się tam praktycznie nie zmieniło, taki sam korytarz, te same dywany. Dobrze, że zostają wspomnienia, chociaż z miłą chęcią wróciłabym się do tego dzieciństwa... Na spotkaniu z Mikołajem nie było tak, jak sobie myślałam dzień wcześniej. A., nie odezwała się słowem, zamykała oczy i nie chciała patrzyć na Mikołaja, który w sumie odstraszał swoim wyglądem i nie powiedział ani be, ani me, ani pocałuj mnie w d.... Co to za podróbka była, to ja nie wiem. Najlepszy jednak był Kuba - syn koleżanki.
Pani, która podawała paczki, pyta Kubę (bo Mikołaj chyba niemową był):
Pani: A czy byłeś Grzeczny?
Ola(mama Kuby): Kubuś byłeś?
Kuba: No przecież byłem!
Pani: To proszę paczkę...
Kuba bierze paczkę i cieszy...
Ola: Kubuś, a jak się mówi? (chodziło jej o to magiczne słowo, kiedy się coś dostaje..)
Kuba: Dzień dobry!
Ja się poskładałam z tego ze śmiechu, podobnież jak wszyscy inni, słyszący Kubę:)
Śnieg, a raczej to, co po nim zostało sprawie, że nie da się chodzić. Nienawidzę ciapy!!!
Wynik TSH odebrany... Chyba za niedługo będę musiała powiedzieć: Witajcie hormony...