Autoszczepionka zbliża się wielkimi krokami. Wczorajsza wizyta w Krakowie, była dla mnie męcząca, ale najważniejsze, że mam to już za sobą. Niestety, żeby posiewy wyszły miarodajne, a ludzie robiący dla mnie "cudowny lek", byli pewni, że to zadziała, muszę mieć nacięty ropień, który utworzył się kilka tygodni temu. Mieszanka, która się w nim znajduje, musi zostać również zbadana, bo nie wiadomo, jakie w środku są bakterie, więc nie mam innego wyjścia, jak poddać się temu bolesnemu zabiegowi. Boję się jutra, tak dużo już bólu miałam, i mam, nie chcę więcej. Mam nadzieję, że to będzie już ostatni raz, że więcej blizn mi już nie zaoferują, bo z tymi, co mam jest mi ciężko, mimo tego, że wolf mi powtarza, iż wszystkie moje blizny są do pokochania. Jednak, jestem kobietą, i ciężko jest na siebie patrzeć, kiedy plecy, pupa, brzuch, i pośladek jest pokryty różnej wielkości bliznami. Wiem, że część się wybieli, ale większość pozostanie, i już zawsze będzie nierówno w kilku miejscach. Do dnia dzisiejszego, nie zaakceptowałam blizn na ręce, i wstydzę się ich, kiedy wychodzę bez opaski, a tu jeszcze tyle dodatkowych doszło, chociaż te na plecach są niewidoczne, dopóki, nie przyjdzie lato, wtedy wiadomo, krótsze t-shirty, sprawią, że podczas zniżania, odsłoni się na plecach, największa nierówność, jaką posiadam, i jaka dla mnie jest najbardziej traumatyczna. Pociesza mnie fakt, że do lata, trochę jeszcze jest, i może trauma w związku z tym, też przejdzie.

Iva, ostatni czas, sprawia, że nie ma takiej weny, która pozwoliłaby pisać bloga, ludzie zajęci swoimi sprawami, obowiązkami. Bloga nie trzeba pisać codziennie, to nie jest obowiązek, ważne, żeby w ogóle pisać ;)

A dzisiaj mi się znowu popłakało, i wolfikowi zrobiło się smutno. W ostatnich dniach, trochę się rozbestwiłam, i konsekwencje, które dzisiaj poniosłam, należały mi się na pewno, jednak jest mi ciężko, bo nie robię tego celowo, to mój organizm jest głównym problemem, z którym ja sama sobie nie mogę poradzić... Powód? Znany. Nie jem. Obiecałam, że się postaram ( chociaż tych obietnic było już tyle), nie mam nawet zbytnio, co napisać, bo ciężko jest mi wytłumaczyć, motywy mojego organizmu, kiedy wstręt na sam widok jedzenia, daje dodatkowe konsekwencje, z których nie czerpię żadnych przyjemności, wręcz przeciwnie. Staram się nie nakręcać, teraz nie myśleć, że za chwilę muszę jeść, ale to samo do mnie przychodzi, nawet jak wyrzucam to z głowy. I wpadam w takie błędne koło, cierpię ja, cierpi Wolf, a mi potem jest z tego powodu przykro.