wolfik, sobie śpi, w domku też jakaś taka pustka, rodzice zaszyli się w swoich pokojach, Sonia, króluje na fotelu, wywrócona do góry brzuchem ze zwisającą głową, bo wielkość jej, nie pozwala się zmieścić na fotelu tak, jak ona by chciała, słońce już dawno schowało się za chmurami, i znowu pada deszcz, naprzemienny z burzami. Nie rozpieszcza nas ten maj..., jeszcze tylko kolejnej powodzi brakuje. Jakoś nie mogę spać, zresztą, ostatnio po południu, często mi się to zdarza. Wtedy, plątam się bez celu po pokojach, jak cień człowieka, siadam sobie na balkonie, wpatruję się w otaczające mnie góry, które przy ładnej pogodzie, są bardzo wyraziste. Lubię tak się wpatrywać, wyobrażać sobie, że gdzieś tam, na szczycie jednej z nich są ludzie, którzy sięgają teraz bliżej nieba, i dobrze im tam, i cieszą się, i kochają te góry. Mieć tak domek, przy szczycie jednej z nich, położyć się na ogródku, i mieć w nosie wszystkie kłopoty tego świata, nie przejmować się niczym, oddać się błogiemu lenistwu... ech, się rozmarzyłam..., ale chyba można mieć marzenia, co? Może kiedyś, uda się nam trafić 6 w totka, i wtedy część tych marzeń, będziemy mogli spełnić?

Marne te moje wpisy ostatnio, niedzielne szczególnie, ale czasami i tak musi być. Miłej niedzieli wszystkim.

Iva, wypoczywaj :)