Wyznania Salanee cz.1
Długo się zbierałam do napisania tego "zdrowego" wpisu, który, jakby nie było przedstawi mnie w zupełnie innym świetle. Pamiętacie zapewne przeszłość blogową, moje problemy z jedzeniem, o których wielokrotnie wspominał W, czy też ja. Nigdy nie traktowałam jedzenia, jak czegoś potrzebnego,  mój tryb życia to sprawił. Po prostu nie odczuwałam głodu, katowałam swój organizm zupełnie nie mając pojęcia, jakie może to nieść konsekwencje. Choroba, nieoczekiwane schudnięcie, dawało mi pewną satysfakcję, że częściowo udało się pozbyć nadbagażu, chociaż fizycznie nigdy z nim nie czułam się źle, tylko w lustrze bardzo nie lubiłam się przeglądać. Człowiek dąży do celu, moim zawsze było, akceptować siebie. Słaba wola, brak umiejętności pokonywania słabości, a w końcu mieszkanie z rodzicami, nie pozwalały mi zauważyć tego, co złe. Mój organizm, jak już wspominałam wcześniej, działał na rezerwach. Nie jadłam śniadań, nie zawsze jadłam obiad, o kolacjach również zapominałam. Co jadłam? Zależało od dnia. Głównie było to śmieciowate jedzenie, które nie miało w sobie żadnych witamin. Nieregularność była jednak zabójcza. Organizm głupiał coraz bardziej, wyniki leciały w dół, źle się czułam, włosy zaczęły wypadać, ciągle było mi zimno. Zwalałam wszystko na chorobę tarczycy, bo przecież tak jest najłatwiej. Pamiętam ile razy W. tłukł mi do głowy, że trzeba jeść, byłam jednak mądrzejsza. Niekoniecznie we wszystkim miał rację, ale w tym, że trzeba , to na pewno, c.d.n...