Lubię spędzać czas na balkonie, zazwyczaj tam oddaję się swojemu nałogowi, często też rozmyślam wiem, żadna to nowość. Wysokość pozwala mi zobaczyć więcej, aniżeli inni mogą widzieć, chociaż wcale nie mieszkam tak wysoko. Bliska odległość gór pozwala porwać się marzeniom, wyobrazić sobie, że właśnie w tym momencie jestem gdzieś tam na jednym ze szlaków, podążam do celu, a na skroni pojawiają się strużki zmęczenia, a ja idę, bo lubię, bo kocham, bo uwielbiam, bo nie wyobrażam sobie, że mogłabym nie iść, a kiedy już docieram do celu, siadam, i zatracam się w swoich wyobrażeniach o życiu, o danej chwili, o tym, jak blisko nieba przebywam... Najlepiej, żeby ta przyjemna chwila nigdy się nie kończyła, żeby trwała nieprzerwanie, żebym nie musiała wracać do szarej rzeczywistości, która sprawia, że część marzeń zatraca się, i przestaje istnieć, bo realność jest silniejsza, a ja nie potrafię żyć marzeniami. Niemniej jednak, mój balkon, pozwala mi czasami nacieszyć się tym, czego nie mogę dotknąć...

Piątek przyniesie prawdopodobny koniec nałogu, mam nadzieję, że tabletki pomogą mi rzucić palenie.