Godzina: 7:00

O cieniu! Jak ja nienawidzę rano wstawać. Ostatnio w ogóle nie chcą mi się  otworzyć oczy, odkąd zasmakowałam spania, to jest mi tak dobrze, że nie chcę wracać do realnego świata. Nie słyszę budzików, mówię sobie jeszcze 5 minut, lub nieświadomie wyłączam dzwonienie i smacznie śpię dalej. Konsekwencje oczywiście są, bo potem nigdzie nie mogę zdążyć. Ech, przydałby się taki budzik, coby uniemożliwił zamknięcie oczu, tylko nękał co chwile, wtedy z braku wyboru by się wstało. W każdym razie, po takich porannych problemach,  łazienka jest dla mnie wybawieniem. To w niej dochodzę do siebie, to ona pozwala mi zasnąć na 5 minut ze szczoteczką w buzi, nad umywalką,  to jej część, czyli prysznic polewa mnie wrzątkiem, i krzyczy na mnie: "No obudź się babo wreszcie".  Potem kłaniają się wody utlenione, kompresy, plastry,  i plecy dostają nowe opakowanie. Kiedy poranny rytuał dobiegnie końca - wychodzę, można powiedzieć prawie obudzona, powłóczę nogami, bo oczywiście nie chce mi się ich podnosić, i podążam do swojego królestwa, gdzie czeka na mnie mój wcześniej włączony komputer . Jak nie muszę nigdzie się wybierać, to czasami pomijam rytuał łazienkowy, na rzecz porannego dojścia do siebie przy komputerze i kawie. Łazienka jest na drugim planie - oczywiście poza umyciem zębów, i zmianą opatrunku. Jak wtedy wyglądam? Po prostu nieład artystyczny na głowie, a resztę można sobie wyobrazić wg. własnych upodobań, tylko nie robić ze mnie żadnego monstrum ;)

Dzisiaj np. było tragicznie z obudzeniem się. Łazienka jak zwykle mnie nie zawiodła. Miałam zadanie bojowe obudzenia  mamy, bo wybierała się do lekarza.  Co też ludzie czasami mają w tych swoich głowach...

Ja: Mamo...Mamooooo?, No mamo!!!

Mama: Cocococo?

Ja: No, kazałaś się obudzić!

Mama: A...już, już.... - zasnęła znów. Problemy z wstaniem mam po mamie, więc nie dałam za wygraną!

Ja: Mamo, wstawaj! - i ściągnęłam z niej  kołdrę. Mama naciągnęła ją z powrotem.

Mama:... jeszcze 5 minut... zieeewww - ( ha!)

Ja: Mamo, nie... Wstawaj, kazałaś się obudzić. Potem będziesz na mnie krzyczeć, że Cię na pewno nie budziłam! Mamoooo, no mówię do Ciebie, wstawaj!

Mama: Agnieszka!... No idź że  włożyć ten chleb do pieca, a nie zawracaj mi tu głowy!

Ja: Yyy, co?...  Mamo...  To Ty sobie lepiej śpij, a do lekarza pójdziesz jutro...

I co było, jak wstała? Oczywiście, "na pewno mnie nie budziłaś"... ale podobno była piekarzem, i robiła pyszny chlebek... Tak, tylko kto w tym śnie musiał go do pieca wkładać,... Ech, całe życie poniewierka ;)

Na dzień dobry...Nasze  przebudzenie...i rewelacyjny Buzu Squat...

Godzina 11:00

Zbieram się do lekarza. Boję się panicznie, bo wiem, że może paść słowo "szpital" - podświadomie wyrzucam to ze swojej głowy, ale świadomość bierze górę. Caly czas, mam stany podgorączkowe, wiem też, jak wyglądają moje plecy, dlatego nie mogę łudzić się, że nie padnie to słowo, którego nie chcę usłyszeć. Wiem, że to słowo, byłoby najlepszym wybawieniem z sytuacji, bo wycięliby przetoki, i zrobiliby to w znieczuleniu ogólnym, nie musiałabym cierpieć, dopiero później, ale... no właśnie... zawsze muszę mieć jakieś ale... Jestem człowiekiem, który za bardzo sobie przybiera do głowy, i tym razem sobie przybrał, że głupio mu tak udać się do szpitala, że znowu nie jest zagojony, i będzie im zawracać głowę... Wstyd mu, że jego organizm nie chce się goić,  a on sam nie ma na to żadnego wpływu, i że oni znowu staną nad człowiekiem mówiąc, że wszystko jest wbrew prawu grawitacji..., i że znowu będą człowieka męczyć, sprawiając ból, którego człowiek nie będzie mógł znieść,  i że znowu człowiek będzie z tym wszystkim zupełnie sam...No, to idę!

Godzina 13:00
Idę do szpitala... Niestety... Miało to być już dzisiaj, ale  lekarz na tyle wyrozumiały, widział moje przerażenie,  że pozwolił mi zaczekać do poniedziałku. Poniedziałek mam być na czczo, od razu położą mnie na stół, ponacinają wszystko, czego nie powinno być na plecach, i zdrenują... Tak bardzo się tego boję. Wiem, że to jedyne wyjście z sytuacji,  mój organizm jest w kiepskim stanie, wyniki złe, praktycznie nie posiadam leukocytów w sobie, a to dzięki nim organizm ma odporność, i walczy. U mnie nic nie walczy, wszystko wyniszczone, tylko gorączka  przypomina mi, że dzieje się coś niedobrego. Ech. Gdybym tak mogła cofnąć czas, i słuchałabym, co się do mnie mówi, to może tego wszystkiego by nie było. Jak zwykle wiem lepiej, a potem mam za swoje. To moja straszna wada jest, najstraszniejsza ze wszystkich, które posiadam.  Najgorsze też, że trochę w tym szpitalu poleżę, bo tym razem oni chcą być pewni, że już nie wrócę... Chlip... I nie przyjdzie do mnie Mikołaj...Chlip...,a jak przyjdzie, to pewnie dostanę rózgę... Chlip..., za mądrowanie... Chlip...

Godzina 14:00
Wybraliśmy się z tatą na zakupy. Mamę też zabraliśmy, bo jechała do pracy. Wszystko ładnie, pięknie. Odezwałam się po jakiś 5 minutach, bo już nie wytrzymałam:
Ja: Tato, ale w tym aucie śmierdzi!
Tata: Czym?
Ja: Nie wiem, jakby się coś rozkładało, mamo, czujesz?
Mama: Czuję właśnie, już tacie to wcześniej mówiłam.
Ja: Tato, przyznaj się - pierdzisz w fotel!
Mama: Na pewno pierdzi, i nie wietrzy, to wszystko prześmierdnięte!
Tata: Wyście są niepoważne! Ja nic nie czuję.
Ja: hihihiih :D
Mama: No tak, tata nie słyszy, bo nie ma czuja!
Ja: ?!
Tata: ?!
Mama: No, co :)
Ja:... ale, że o co Ci chodzi?
Mama: No, że nie ma czuja.
Ja: No wiem, że czuj to węch, ale co to ma wspólnego z tym, że nie słyszy?
Mama:... ,a bo ty tego nie rozumiesz...
Tata: Ja też tego nie rozumiem...
Mama:... a, bo twoja córka musiała się na kogoś podać!
Ja: Mamo, ja w fotel nie pierdzę !
Po 5 minutach...
Mama: Kurde chciałam powiedzieć, że nie ma węchu, to nie czuje....
Ja: Buahahahaha...., mamo nie przejmuj się, grunt, że szare komóreczki zadziałały, to nic, że po czasie, masz już swoje lata, masz wybaczone...
Mama: Nie odzywaj się do mnie... :)
... a tata z wrażenia przejechał skręt. Powiedzieli, że już nigdzie ze mną nie pojadą, ale ja  przecież nie wiem, o co im chodzi, nic takiego nie powiedziałam :)
A co do smrodu... powodem było zgnite jabłko w bagażniku!


Dalsza część dnia, to było podtrzymanie mnie na duchu, dziękuję,dziękuję, dziękuję! Dużo to dla mnie znaczy. Dziękuję...
Była też moja Amelusia, mój Skarbek kochany. Grałam z nią w karty, w wojnę. Ja wiem, że ona jest za malutka, i nie wolno dziecka na złą drogę sprowadzać, ale...
Ja: Amelusia, zagrasz z ciocią w karty?
Amelia: Njo :)
Ja:.. a umiesz?
Amelia: Njo - wcale nie umiała, ale ona też jak ciocia wszystko wie - przynajmniej jej się wydaje .
Ja: To ciocia Ci powie, to jest Dama, Król, Walet, a największą kartą jest As. Weź sobie połowę kart, i będziemy rzucać...- rzuciłam ja.
Ja: Dziesiątka
Amelia: Aś...
Ja: Dama...
Amelia: Aś...
Ja: 9
Amelia: Aś...
Ja: Walet
Amelia: Aś...
Ja: Amelia,ile masz tych Asów...?
Amelia: tśi :D

To nic, że to wcale nie były asy... Mały skubaniec zapamiętał, że co najwyższe,  wygrywa, i miał same Asy, było ich chyba z 10 - u Amelki oczywiście, bo tak naprawdę, były to zupełnie inne karty... Ech, uwielbiam, uwielbiam, uwielbiam...ją. Tak bardzo się rozwinęła. Wszystko teraz powtórzy, jak wrócę ze szpitala, pewnie już mówić będzie, a ja to przeoczę... Chlip...

We wszystkim chce mnie naśladować, i nawet takie same skarpetki nosimy na stópkach...

Nieład kolorów jest najlepszy na świecie :D