Zabiłam ptaka - niechcący... Fatalnie się z tym czuję....  Nie da się jeździć normalnie o tej porze roku.  Przed 7 wyłączają światła pod blokiem, robi się zupełnie ciemno, i weź tu człowieku cofaj, jak jeszcze wszędzie pełno samochodów!  Podczas jazdy,  co drugi kierowca chwali się swoimi, a'la ksenonami i tak oślepia, że człowiek nic nie widzi, a już w połączeniu z deszczem droga  staje się zupełnie niewidoczna... Nie wspomnę już o kierowcach, którzy zapominają włączyć świateł mijania, i zauważa się ich, kiedy wcisną hamulec w ostatnim momencie oczywiście...Tak rozpoczął się mój dzień... I znowu narzekam. Po ciężkiej nocy, przychodzi tak sam dzień, więc w sumie, co ja się dziwię. Dzisiaj 4 dzień z bólem zębów po prawej stronie, włącznie z uchem i węzłami chłonnymi, które wypuchły, i pierwszy raz w życiu widzę, że mam węzły. Wczorajsze zalecenia złagodzenia bólu, w postaci zalania buzi spirytusem zakończyły się co najmniej tragicznie, spalone pół ust, dziąseł, i języka a zęby jak bolały, tak bolą. Sic! Już nikogo więcej słuchać nie będę, sami genialni doradcy, a cierpię potem tylko ja. Nie wiem, co to się dzieje, wczoraj się nie dało ze mną wytrzymać, dzisiaj pewnie też nie... Niech mnie ktoś palnie, a może mi przejdzie?! Przemęczenie daje mi  w cztery litery, marzę aby jedną noc przespać całą, na spokojnie, na plecach, na bokach, na brzuchu, bez wstawania, bez bólu. Zaczynam być wredna na poważnie, i aż się tego boję. Dzisiaj nakrzyczałam na niewinną panią, która tylko próbowała mi wmówić, że ona do badania krwi na 100% była przede mną!  " Jaka ty  jesteś niegrzeczna" - mi powie, oczywiście nie pozostałam jej dłużna i odpowiedziałam : "... a od kiedy ja z Panią  jestem na ty, bo sobie nie przypominam?" Wszystko będę tolerować, ale kłamstwa nie zniosę, ja rozumiem, że czasami są takie sytuacje, w których się nie da powiedzieć prawdy, ale nie w momencie, kiedy przychodzę na badania,  do których jestem 3, i wiem kto był przede mną, a kobieta sobie nagle wpada, i mówi, że ona na 100% była wcześniej, gdzie wszyscy inni twierdzą, że nie była! I może bym ją nawet przepuściła, ale z takim tupetem, została skreślona. "Wy młodzi możecie sobie poczekać", to nic, że wyglądam jak 7 nieszczęść, pokrzywiona, obolała, ledwo chodząca, ja mogę czekać, bo przecież nie mam 60 lat... to nic, że mnie też boli... A na badaniach znowu nie mogły się wkłuć, znowu psioczyły na mnie, że mam  żyły, jak u niemowlęcia, że jak już coś jest, to jest to zrost, i nie da się pobrać krwi i znowu wyszłam z samymi siniakami... Jeszcze nie chciały zrobić jednego badania, bo przecież jak nie mam cukrzycy, to ono jest niepotrzebne. No, kurczę, lekarz zaznacza, a te wiedzą lepiej. Sprzeciwiłam się temu oczywiście, bo skoro coś jest zaznaczone, to ma być, a nie! Mnie się rany nie goją 5 miesięcy. Przez takie właśnie niedociągnięcia, do dzisiaj nie jestem wyleczona, bo każdemu wydaje się, że młody organizm się sam regeneruje. Nie w moim przypadku. Najbardziej ubolewam nad faktem, że wyników nie dostanę do ręki, tylko będą u lekarza. Jaką mam pewność, że on mnie nie oszuka, i powie, że są dobre, jak np. nie będą? Już mnie w tym szpitalu nie zobaczą. Do chirurga zarejestrowałam się na czwartek. Miałam iść dzisiaj się pokazać, skoro byłam, to niech mnie zobaczy siostra, ale jak zobaczyłam ilu ludzi tam siedzi, to zwątpiłam. To samo z lekarzem rodzinnym. Ja nie wiem, ci ludzie chyba nie mają co robić w tych domach, tylko sobie chorób szukają... Wiem,że moje poprzednie wyniki były dobre, więc zostawiłam je w rejestracji, aby dołączyły rodzinnemu do kartoteki, a ja sama nie czekałam, żeby się nie zarazić jakimś paskudztwem, tym bardziej, że teraz jakby wszystkie choroby przyciągam. Pozostał dentysta... Udałam się na górę, celem... hmm, no własnie, jakim celem? Chciałam się zarejestrować, naprawdę, bo ból zębów jest najgorszy na świecie, i jak coś boli 4 dni,  a do tego jest gorączka, to chyba nie jest dobrze, ale ja tak strasznie się ich boję, że uciekłam spod tych drzwi... Wystarczy, że słyszę borowanie, a robi mi się słabo. Przykre doświadczenia sprawiają, że nie mogę się przemóc, a jeszcze ci ludzie czekający tam, jakby na skazanie, potęguje u mnie strach... a może mi to samo przejdzie? smaruję dziąsła maścią... Nie jestem spuchnięta, ani nic, więc trochę dziwne, żeby to było od zęba... Teraz nie ma opcji, abym  usiadła na fotelu dentystycznym z takimi plecami... Ostatni tydzień chorowania przede mną. Co ja później zrobię? Jak ja sobie poradzę w pracy, kiedy zniżyć się nie mogę, ani szybko poruszyć,  jak ja przejadę 145 km, a potem jeszcze muszę wrócić , jak ja zadbam o sterylność ran? Przeraża mnie to trochę...

A na dzień dzisiejszy Corrida...

Update:

Moja mama w ramach akcji, kochamy wszystko co żyje,  postanowiła u nas w domu dokarmiać biedronki... chlebem, w ramach porzekadła : Biedroneczko leć do nieba, przynieś nam kawałek chleba... rotfl!