Zakopane staje się realne. Pan Józef został namierzony, bardzo ucieszył się na nasze trzydniowe odwiedziny. Niestety, nie możemy jechać w tym tygodniu tak, jak to było planowane wcześniej ( chociaż nie wiem, jak ja bym pojechała),  on przyjeżdża do domu, a tam jedzie jego córka z dziećmi, a  z córką,  to my nie mamy o czym rozmawiać, więc przekładamy wyjazd. Może nawet do grudnia. Najważniejsze, żeby spotkać się z dawno niewidzianymi ludźmi, zagrać partyjkę w brydża, pośmiać się, napić za zdrowie :) Opóźnienie jest mi na rękę,  szczególnie teraz, kiedy sprawy chorobowe przybierają taki obrót rzeczy, i nie wiadomo, co mnie czeka w czwartek -  boję się tego dnia strasznie, boje się, że lekarz wypowie słowo szpital, i boję się mojej odpowiedzi. Nie chcę się kłaść na oddziale, nie chcę znowu przechodzić przez to wszystko, ech. W podświadomości kreuje mi się pytanie, a co zrobisz? Zresztą to pytanie zadaje nie tylko moja podświadomość...  Trza mi chyba porządnego kopa...

Na gorsze chwile najlepszy Camel, i Andy Latimer. Magia...