Dzisiaj po raz ostatni, odwiedziłam mojego chirurga, z którym miałam przyjemność się leczyć przez 2 lata. Piszę przyjemność, bo doktor nigdy nie sprawił mi przykrości, zawsze był miły i serdeczny, a jeżeli chodzi o leczenie, to cóż, nie zawsze można wszystko, a tym bardziej, jeżeli nie ma się możliwości lub boi się do czegoś podejść, żeby nie pogorszyć i tak beznadziejnego przypadku. Tym sposobem mogłabym być pacjentką poradni przez jeszcze nie wiadomo, jak długi okres czasu, a tak? Mam szansę wyzdrowieć, bo zajęli się mną lekarze, którzy nie boją się ponieść ryzyka i co najważniejsze, liczą się z ewentualnymi powikłaniami. O tych ostatnich wcale nie myślę, wolę stać jedną nogą na drodze, która doprowadzi mnie do zdrowia, na razie..., obawy pewnie przyjdą przed samym pobytem w szpitalu, ale mam jeszcze całe 25 dni, więc zapominam o nich - póki co. Niby doktor kazał się zapisać jeszcze na wizytę 26 maja, tak w sumie dla odwiedzenia, ale po co? Pojawię się tam, jak na moich plecach będą już tylko blizny, o!

Czytam wasze blogi i wiem, że niektóre osoby chcą zakończyć działalność blogową, zamknąć blog. Nie róbcie tego, to jest wasz świat, wasze miejsce i zawsze można do niego wrócić... bez względu na to po jakim czasie.

Banderas, zgubiłeś mojego maila? :P