Porno i duszno! Taka wymarzona końcówka sierpnia. Mimo iż większości ludzi aura nie odpowiada, to ja się cieszę, bo mogę wykorzystać wolny czas jeżdżąc. Nie miałam możliwości przez 3 dni, to jest bardzo dużo i więcej się nie godzi! Naprawione koło sprawuje się świetnie, rower płynie  po drodze (dosłownie), a ja nie obawiam się już, że coś strzeli. Hamulce też ustawiłam, i w końcu przestały wydawać skrzeczące dźwięki (przed naprawą miałam problem i z nimi), hamowanie prawidłowe. Się człowiek wdraża w technikę ustawień. O ile wcześniej nie miałam do siebie zaufania pod względem montowania, teraz się to zmieniło. Trzeba wierzyć we własne możliwości - już wierzę. Dzisiejsza trasa była przyjemna pod względem wysiłkowym. 42 km w 2 godzinki. Wcale nie odczułam tych kilometrów, no może pod względem fizjologicznym, bo parę razy pogoniło mnie w krzaczki, ale..., jak się pije to się i sika, a dzisiaj organizm tracił wodę bardzo szybko. Zwiedziłam okoliczne wioski, a uwieńczenie znalazłam na ryneczku w Wilamowicach. Sama, bo sama, ale też było przyjemnie. W drodze powrotnej przywitał mnie deszcz, któremu zachciało się padać mimo świecącego słońca. Przyjemnie się tak pedałowało, dopóki przejeżdżający TIR nie spowodował, że czar prysł! Jego prędkość + mokre koła + powiew wiatru = TRAGEDIA! Tak mnie opryskał, że wyglądałam jak kolarz po jakimś trudnym etapie błotnym w górach. No masakra! Nawet w buzi miałam błoto, o wyglądzie nóg, rąk i ubrania już nie wspomnę! A rower? Ten to dopiero był biedny. Zaklęłam w duchu, bo przecież człowiek nie musiał tak szybko jechać, a potem mi przeszło, nawet się pod nosem uśmiechnęłam, bo przez tyle lat jeżdżenia nie byłam tak brudna, jak dziś ;) Gdy skręciłam w okolice Oświęcimia się zdziwiłam, bo tam nie spadła ani kropla deszczu. Ludzie tyko jakoś tak na mnie dziwnie patrzyli, bo cała pochlapana, a przecież nie miałam prawa być, skoro nie ma błota. Ich logika ;) Bywa. Nie lubię być brudna, ale ten sport czasami do tego zmusza, nawet jeżeli nie jest to zmaganie błotne, tylko nierozważny kierowca, dobrze że mnie z drogi nie zmiotło przy okazji ;) Jutro też pojadę, jak nic nie wypadnie. Tak mnie ciągnie w okolice gór, niewykluczone, że odwiedzę Porąbkę i Kozubnik. Zabezpieczę się jednak - wezmę kurtkę do plecaka (dzisiaj nie miałam), na wypadek, gdyby jakiś deszcz chciał mi przeszkodzić lub TIR,  no chyba, że będzie walić piorunami  - samobójcą nie jestem i nie pojadę :)

Czeka mnie jeszcze wizyta u lekarza rodzinnego - planuję iść też jutro, ale z rana. Chciałam poczekać, aż skończę brać żelazo, ale chyba nie powinnam. Dlatego idę. Powodem są węzły chłonne. Mam je bardzo powiększone w okolicach pachwin. Widać nawet gołym okiem. Jest ich kilka z jednej strony i kilka z drugiej. Wielkości różne, ale największy ma gdzieś z 4-6 cm. Takie jakby skupiska,  nie bolą, przesuwają się tylko. Mama mnie wystraszyła, że tak nie powinno być. Do tego te złe wyniki krwi... No nic, na zapas się martwić nie będę. Wiem jedno, nie potrzeba mi żadnych nowych chorób. A może lepiej nie iść?  Takie myśli też przychodzą, strach jednak nie jest dobrym przewodnikiem... Pociesza mnie tylko jedno - gdyby coś tam się we mnie działo, nie miałabym siły na nic, prawda?

Dobranoc.