Trochę mniej mnie tutaj, ale to dlatego, że nie za bardzo mam o czym pisać, a pisanie o niczym, jakoś mnie nie przyciąga. Nic się u mnie w życiu takiego nie dzieje, nie mam się czym podzielić, nie posiadam też przemyśleń, bo jakoś umysł opadł z sił, więc głównie przebywam u Was i uśmiecham się czytając wasze opowieści blogowe. Dobrze, kiedy każdy dzień u człowieka przynosi coś nowego, kiedy wstaje i wie, że coś się wydarzy, coś zrobi. Moje życie kręci się tylko wokół chorowania..., i w sumie zbrzydło mi to już straszliwie, bo to nic nowego, ble! Kiedy zajmuję się czymś twórczym, to jeszcze potrafię z głowy wyrzucić pryzmat choroby i perspektyw jakie niesie ona ze sobą, ale kiedy coś kończę, wszystko wraca do poprzedniego stanu. Czas twórczy trwał dni kilka, powstały prezentacje, które przekazałam dalej, które dla kogoś są wspomnieniem. Cieszę się, że mogłam się na coś przydać, że mogłam zaplanować, ułożyć i w końcu przedstawić życie za pomocą slajdów. Lubię takie rzeczy, lubię zatracić się w Power Poincie.

Dzisiaj wzięło mnie na wspomnienia... Cofnęłam się do 2003 roku, kiedy to życie kręciło się wokół Parku, wokół koncertów, wokół ognisk. Te ostatnie zawsze były najlepiej zapamiętane. Przychodziło nas dużo osób z ekwipunkiem, który należało wziąć ze sobą. Organizacja na pięć z tym, że patyki zawsze musiały zbierać dziewczyny, chłopaki woleli otworzyć magiczne butelki z czerwonym trunkiem i wlać w siebie. Czasami rozcieńczane z wodą mineralną dla bardziej wybrednych, czasami wypijane z piwem, gdzie na efekty nie trzeba było długo czekać. Ech. To były czasy godne zapamiętania, czasy do których większość z nas tęskni. Była beztroska, człowiek nie martwił się, co przyniesie kolejny dzień, było fajnie! Frekwencja zawsze spora, bo taka była nasza ekipa - ekipa Punkowców... Jedno zdjęcie udało mi się zdobyć, nie wiem, gdzie się na nim znajduję, ale na pewno na tym ognisku byłam :)
Ogniska zawsze mieliśmy "pod mostem" Było to takie nasze miejsce, blisko rzeki, ale za to z dala od ludzi. Nie chcieliśmy być wyrzucani przez straż miejską, która nas nigdy nie lubiła, a po którą dzwonili ludzie, nie chcieliśmy nikomu zawadzać. Mieliśmy swój świat i szukaliśmy miejsc, w których moglibyśmy pograć na gitarze, zaśpiewać, napić się i do tego coś zjeść. Zgrana paczka! Młodzież. Dookoła drzewa, czysta natura... Imprezy takie trwały do bladego świtu, miło budzić się wraz z szumem Soły, a jak człowiek zmarzł, to tylko wie człowiek, który tam był ;)... Ech... To były dobre czasy :)