Ładnego mam aniołka? Białe skrzydełka, niewinna minka. To tylko część jej zalet, chociaż te skrzydełka powinny zamienić się w ogonek, a na główce miast włosów  i spinek, mają być różki. Widełki do łapki i wypisz, wymaluj - diaboł! Bo charakterna jest jak nie wiem. Skończone trzy latka, uprawniają takiego brzdąca do mądrowania, pyskowania i obrażania się? Nie wiecie czasem? Od początku tygodnia z nią urzęduję w godzinach porannych - tak jakoś się złożyło. Wolni Chrześcijanie organizują u nas na placu zabaw, zajęcia z dziećmi, więc chodzę tam z nią, bo siedzi dziecko wiecznie w domu, a jej babci chyba się nie chce dziecku rozrywek zapewniać, bo non stop mała chce siedzieć u nas. Parę razy się wygadała, że tak się dzieje w momencie, kiedy z Amelką się nie  bawią. Nieźle. Od września idzie do przedszkola, cieszę się, bo przynajmniej będzie wśród rówieśników, już teraz na placu zabaw jest "ekipa",  z którą będzie maluszkowała. Bawią się wspólnie, generalnie to panuje jeden wielki chaos. Chce być samodzielna i wszędzie ucieka, nie pytając. A gdy się ją skarci, że tak nie wolno od razu odwet - bo się na ciebie obrażę! Szantażystka niedobra ;) I dlatego pytam, czy takie trzy i pół letnie łobuzowate, może się tak zachowywać? Jestem z lekka zmęczona... Codziennie, bez wyjątku, uwielbiam rozmawiać z małą, ale też chciałabym, żeby była troszkę grzeczniejsza, żeby słuchała, żeby była wychowywana... Sama nie dam rady. No nic, mam nadzieję, że przedszkole w tym mi pomoże, że Amelka nauczy się, że nie ona rządzi, że to od starszych zależy, co ona robić będzie. I jeszcze jedno... Dlaczego wszyscy myślą, że Amelka to moja córka? Bo codziennie mnie z nią widzą, bo wszędzie ją ze sobą ciągnę, bo przytulam, całuję, bawię się? Hm. A gdzie jej mama? Każdy myśli, że Amelka nie ma mamy, jak już wiedzą, że jestem tylko "ciocią". Przykre. Dla mamy...

No nic. Szykuje nam się weekend. Czy będzie deszczowy? Oby nie!